Joomla ServiceBest Web HostingWeb Hosting

Članovi : 61744
Sadržaj : 8327
Broj pregleda : 6372550
Ko je na sajtu?
Imamo 90 gosta na mreži

ŠTA JE (BILO) SA MONARHIJOM U SRBIJI ? - Promo


24.09.2009. / Akademediasrbija /
Piše: Slobodan Maričić

 "  O referendumu Srbija - Republika ili Monarhija "- Izvodi :

 U političkim raspravama o monarhiji, kralju, imovini kraljevske porodice, istoriji srpskih i jugoslovenske dinastije i sl. koriste se danas najrazličitiji argumenti za podršku pojedinim stavovima ili protiv drugih mišljenja. Iako je od povratka nekoliko članova porodice Karadjordjević u Srbiju prošlo skoro dve decenije, nekada petnaestak procenata pristalica onih koji su Srbiji kao monarhiji videli napredak i bolji život, veća prava, demokratiju i medjunarodni ugled, danas je sve manje.  

Vratolomije od odricanja od krune Princa Aleksandra po smrti oca, pa samoproglašenje u jugoslovenskog prestolonaslednika Aleksandra II., potom najnovija titula koju je sebi dodelio - “Prestolonaslednik Srbije” postaju svojevrsna rašomonijada. O pravnom stanju stvari docnije.Namerno kažemo članovi porodice Karadjordjević, jer za upotrebu izraza “kraljevska porodica” nema osnova, osim ako bi imali povod da kažemo “potomci nekadašnjeg kralja, dinastije ili monarhije Karadjordjević”.

Ali, sin Kralja Petra II. poslednjeg kralja Jugoslavije se ne predaje. Njegove pobude su razumljive, jer ko bi se odrekao imanja, glamura na račun države i poreskih obveznika uz nadu  da će se domoći “neke” krune. Kako stvari sada stvari stoje za to u Srbiji zaista nema šanse. Tu ne pomaže marketing njegovih savetnika, ni arhitekata, ni pesnika ni krunskog saveta, koji, kako reče svojevremeno poznati srpski novinar Rajko Djurdjević, ima članove sa ukupno 820 godina komunističkog staža. O ovome će, ako hoće, odlučivati narod na referendumu.

Zato ćemo pokušati na osnovu istorijskih činjenica, proteklih dogadjaja i najrazličitijih izvora istraživanja, ovu temu razmotriti iz svih uglova.
Mi smo narod koji ima dosta iskustva u raznoraznim zaverama i urotama medju nama samima i prema svom okruženju. Medjutim, gotovo da nema onih koji će u istorijskim lomovima na jugoslovenskim prostorima i Srbiji priznati učešće drugih,  tudje igre i zavere u kojima su Srbija, srpski narod, političari i monarsi bili samo marionete.
Nikada jasna srpska spoljna politika, dovela je do toga da nam se prijatelji i neprijatelji smenjuju u istom liku, te od začetka srpske države lutamo od jedne do druge velike sile, koje su nas koristile kao i danas, za svoje kratkoročne interese.

Šta je monarhija ?

Monarhija je država u kojoj vlada jedan čovek, monarh ( kralj ), obično nasledan. U ustavnoj državi monarh vlada prema ustavu države sa narodnim predstavništvom u sprovodjenju vlasti. U apsolutističkoj monarhiji, monarh ima neograničenu vlast, jer vlada bez ustava, selektivno primenjujući zakone. Ustavom se može predvideti da monarhija bude izborna. U tom slučaju mandat monarha je doživotan, a posle njegove smrti, ustavom za to ovlašćeni organ, obično ustavotvorna skupština , vrši obavezno izbor novog monarha, dakle nema nasledjivanja.

Taj novi monarh može biti izabran i iz porodice ranijeg monarha ili biti neko drugo lice, koje ispunjava ustavom predvidjene uslove i bude predloženo organu koji vrši izbor, (Ustavotvornoj skupštini).

U naslednoj monarhiji se primenjuje pravilo: primogeniture (pravo prvorodjenog naslednika na krunu ili titulu ) koje znači da monarha koji je bio na vlasti, nasledjuje njegov najstariji sin, odnosno njegovi muški potomci iz zakonitog braka. Vlast monarha je načelno neograničena, naime za njega ne važe zakoni iako postoje, jer za monarha nisu predvidjene sankcije. U takvom obliku monarhije, monarh može biti “ kažnjen” samo silom, tj. svrgnut sa vlasti , ubijen ili prognan.

Mi smo narod koji ima dosta iskustva u raznoraznim zaverama i urotama medju nama samima i prema svom okruženju. Medjutim, gotovo da nema onih koji će u istorijskim lomovima na jugoslovenskim prostorima i Srbiji priznati učešće drugih, tudje igre i zavere u kojima su Srbija, srpski narod, političari, pa čak i monarsi ponekad bili samo marionete.

 



Princ Tomislav i njegov sinovac Princ Aleksandar - susret na Oplencu jula 1992 godine

Dinastija podrazumeva krug potomaka koji potiču od lica koje je prvo dobilo ili osvojilo presto odnosno, ustoličeno za vladara, obično monarha (kralja) i koje se zato naziva osnivačem dinastije. Dakle, osnivač dinastije je (prvi) vladar, koji nije nasledio presto od svog oca ili pretka, nego ga je dobio izborom na osnovu zakona, ili ga je osvojio nadmetanjem putem borbe – nasilno, prevratom, u ratu ili na neki drugi način.

Dinastija se ne izjednačava sa monarhovom odnosno kraljevom porodicom, jer se u dinastiju ubrajaju samo lica koji su direktni potomci osnivača dinastije, njegova žena i žene njegovih muških potomaka. Ostali članovi porodice iz koje potiče osnivač dinastije, ne ubrajaju se u članove dinastije.

Ko je rodonačelnik srpske Dinastije Karadjordjević?

Nije sporno da je rodonačelnik srpske Dinastije Karadordjević Djordje Petrović poznati narodni vodja iz I. Srpskog ustanka 1804. do 1913. godine, prozvanog od Turaka Kara-Djorde (Crni Djordje). Karadjordje je rodjen u Viševcu kod Rače Kragujevačke, ali postoji neslaganje o godini rodjenja koje ide od 1752. do 1760. Kao mladić Karadjordje je sa ocem Petrom (neki kažu da mu je to bio očuh) bio sluga kod nekog turskog age Fazlibaše za koga je kako se pričalo obavljao razbojništva, pa i ubistva putnika prolaznika. Kada se ovo nije više moglo skrivati , morao je sa celom porodicom da se preseli iz Viševca u selo Zagoricu. Tu je upoznao Jelenu, ćerku Obor-kneza Nikole Jovanovića kojom se oženio 1786. godine. Medjutim, u Masloševu on ubi u svadji jednog Turčina i da bi izbegao kaznu, krenu da se preseli u Srem, koji tada pripadao Austriji.

Medjutim, otac Petar se predomislio želeći da ostane i Dordje plašeći se da će starac odati njegovo novo prebivalište, uz saglasnost majke Marice naredi jednom momku da ga ubije , što ovaj pred celom porodicom to i učini. Karadjorodje ukopa oca negde izmedju sela Lisoviša i Guberevca kod Beograda u tkzv. “Crvenoj Jaruzi”. Teško bi bi bilo sada ocenjivati narav i karakter Karadjordja, što i nije predmet ove rasprave, ali činjenica da je naredio ubistvo oca i ubio u svadji rodjenog brata Marinka, te da mu pripisuju jos desetak ubistava van neke bitke ili rata, govori u prilog tome da je neosporno Karadjordje bio vrlo surov čovek. Po dolasku u Srem primio se posla u Manastiru Krušedol, dok se u Srbiji već uveliko pričalo o nekom “ Crnom Djordju” bundžiji i hajduku. Kada je počeo austrijsko-turski rat Karadjordje se javi kao dobrovoljac ( u Frajkor) gde je služio skoro tri godine. To mu je pomoglo u savladavanju ratnih veština i u upoznavanju mnogih obrazovanih i vidjenih ljudi. Po završetku rata Karadjordje se nastanjuje u Topoli, gde se bavio trgovinom stokom. U to vreme se već pominje kao Buljubaša – predvodnik odreda od stotinak momaka.

Inače turskim fermanom od 1873. godine je vlast u Srbiji sprovodjena preko Obor- Knezova u nahijama (današnji okrug), knežinama (odgovaraju današnjim opštinama sa više sela) i kojima su upravljali knezovi (vojvode) koji su pod sobom imali po nekoliko buljubaša, koji su komandovali sa po 70 do 100 momaka.

Gotovo izvesno je na osnovu podataka iz više izvora da je posle službe u austrijskoj vojci Karadjordje sa nekoliko srpskih knezova od strane beogradskog Mustafa-paše i vidjenih Srba primljen u “Bratstvo Slobodnih zidara- Masona. Mustafa Paša je bio miljenik sultana Selima III. (prozapadno i reformski orijentisanog koji je na žalost ubijen od fundamentalista) inače jedan od slobodnih zidara iz “Lože Slobodnih zidara”, koja nije bila teritorijalno opredeljena. Ova okolnost je sigurno imala dosta značaja u razvoju karijere Karadjordja, ali verovatno i za posledicu da su Knez Aleksandar , Kralj Petar I. i Kralj Aleksandar I., takodje pripadali Masonima. Pored toga nije sporno da su pripadali i redu Malteških vitezova. Na jednoj od slika Kralj Petar I. nosi orden – Krst malteškog viteza, a titulu Velikog majstora komandera ima Princ Vladimir sin Princa Andreje. Izmedju Princa Aleksandra (Petra II.) i Princa Vladimira (Andreja) vodila se proteklih godina velika borba za ovu titulu. Svi muški vidjeni Kradjordjevići su bili ili su i danas masoni, osim Princa Djordja - prvog sina Petra I. i Princa Tomislava sina Aleksandra I., koji je bio nosilac ordena viteza Malte, dok su Kralj Petar I. i Kralj Petar II. bili i članovi reda Templara. Za vreme izbeglištva u Engleskoj, Kraljica Marija je imala status “Dame reda Maltezera, a na jednoj slici iz mladosti u bolničkoj uniformi ona nosi malteški Krst Sv.Djordja .



Kraljica Marija ( Minjon ) Karadjordjević

Mustafa Paša je inače bio liberalnih shvatanja prema zahtevima Srba da im se garantuju minimalna prava, pa je čak i imao odred Srba koji su ga štitili u vreme početka sukoba sa dahijama i dobro saradjivao sa Karadjordjem i srpskim vodjama. Medjutim, od strane dahija biva ubijen krajem 1801. godine, čime počinje nemilosrdan obračun dahija i kabadahija (malih dahija) i drugih zulumćara , koji su došli iz Turske na poziv četiri dahije koji su preuzeli vlast u Beogradu sa pobunjenim Srbima . Pošto je počeo nevidjeni zulum u Beogradskom pašaluku 1903. godine, Karadjordje se u Orašcu sa drugim srpskim vodjama zaklinje za ustanak na proleće iduće 1804. godine. Ustanak je ubrzan zbog “Seče knezova” i 14. februara 1804. godine Karadjordje biva “izvikan” za vodju ustanka, ali tek kao treći kandidat, pošto je prvopredloženi Stanoje Glavaš rekao za sebe : ”da je hajduk, te nije zgodno da hajduk stane na čelo naroda”.

 Drugi predloženi kandidat Knez Teodosije iz Orašca odbio je takodje vodjstvo ustanka rekavši: da “on ne ume sa ljudima rukovoditi”. Tada izvikaše Karadjordja koji isto reče da ne ume najbolje sa ljudima, da je strog i prek i da hoće za neposlušnost udariti , za nepravdu i ubiti. “E baš takav nam i treba” : povikaše okupljene vodje i crkveni ljudi, te tako Karadjordje bi izabran za vodju. Iako je tokom ustanka počeo da se potpisuje kao “Vožd”, “Upravitelj Srbije”, “Pervi predvoditelj” i slično, tek Pravitelstvujušći sovjet 26.12.1808. godine ga je prozvao-priznao za “naslednog srpskog Predvoditelja”, a posle četiri godine - 20. januara 1811. godine Skuština svih ustaničkih vodja: vojvoda, knezova, bimbaša i buljubaša potvrdila mu je titulu “Vrhovnog srpskog vožda” ili Vrhovnog kneza.

Turci su mu 1812. godine u pregovorima o miru ponudili naslednu titulu Kneza Srbije, kao što su do ustanka titule “Obor knezova” i “Nahijskih knezova” ugledni Srbi dobijali od Porte. Karadjordje je to sa Sovjetom odbio poručivši i obnarodujući, da će Srbi ubuduće sami birati svoje vodje, knezove i vojvode, bez pitanja i potvrde Porte. Kako je 1813. godine propašću ustanka napustio Srbiju, izgubio je vlast i status vodje srpskog naroda.

To je u medjuvremenu postao Miloš Obrenović, koji je, spomenimo usput, postao Knez (Rudničke nahije) pre Karadjordja još 1800. godine. Medjutim, Karadjordju je ostala titula Kneza iako je Karadjordje izgubio vlast, pa dinastija Karadjordjević počinje sa njim i nastavlja se sa njegovim sinom Aleksandrom. Konačno naglasimo da njegova dinastija ima dva perioda i to : prvi kneževski, kada su Karadjordje i njegov sin Aleksandar vladali Srbijom kao knezovi i drugi koji počinje izborom Kralja Petra I. za kralja Srbije 1904. od kada Karadjordjevići vladaju Srbijom kao monarhijom, do 1918. godine, potom Kraljevinom Srba , Hrvata i Slovenaca do 1921. a zatim Kraljevinom Jugoslavijom do 1941. godine.

Vreme nastanka monarhije Karadjordjević, danas posebno zamagljuju neki potomci Karadjordjevića pre svega, ali i ljudi iz njihovog okruženja, trudeći se da prikažu istovremeni nastanak i kontinuitet monarhije i dinastije od Karadjordja do danas, menjajući i mešajući činjenice o dinastiji i monarhiji.

O ogromnoj istorijskoj ulozi Karadjordja ne treba polemisati, jer je on u to vreme sa svim svojim manama, kao običan seljak iz naroda uspeo da hrabrošću, seljačkom narodnom logikom i sposobnošću postavljanja srpskih nacionalnih ciljeva iznad svih drugih pojedinačnih i ličnih interesa, “zapali” kod naroda iskru slobodarskih težnji Srba, posle nekoliko stotina godina pod Turcima.

KADA JE SRBIJA POSTALA MONARHIJA ?

Za vreme Prvog srpskog ustanka na žalost, Srbi nisu uspeli uspostaviti sopstvenu državu sa svim potrebnim atributima, za koju je potrebno da postoji definisana teritorija (granice) ustav koji definiše osnovna pitanja državnog statusa i uredjenja , zatim oružanu silu i monetu, demokratski izabranu izvršnu, sudsku i zakonodavnu vlast i konačno po ustavu ustoličenog moharha (kralja). Praviteljstvujušći sovjet kao centralni organ ustaničke Srbije je osnovan 25. avgusta 1805. godine na skupštini u Borku (Beogradska nahija) u kojem je svaka od 16 nahija imala svoga predstavnika, sa namerom da se ograniči Karadjordjeva vlast i da Sovjet postane vrhovni upravni organ cele Srbije, a ostale funkcije preuzmu za to izabrani organi . To na žalost nije bilo moguće jer je Sovjet morao preuzeti celokupnu sudsku , upravnu, finansijsku, vojnu, diplomatsku i sve druge državne funkcije iz razloga, što u Srbiji nije bilo dovoljno pismenih i učenih ljudi, da bi se prihvatili svih predvidjenih funkcija jedne uredjene demokratske države. Istovremeno Turska je u Srbiji imala svoju vojsku, nad-upravu i prikupljala harač od naroda preko knezova i vršila “verifikaciju” svih značajnijih odluka u Srbiji, sa stanjem “ni rat – ni mir”. Iako je Karadjordje 1811. godine postavio šest Popečiteljstva (kvazi ministarstva) i Zemaljski sud, sve to je tada zbog ratnih uslova ostalo pod Karadjordjevom apsolutnom vlašću. Medjutim, u laičkoj javnosti stvorio se utisak da je moharhija Karadjordjevića nastala njegovim izborom za kneza, tj.osnivanjem dinastije , pa sve do danas.

U Srbiji toga vremena koja je iz vazalnog (robovlasničkog) perioda prelazila u feudalni, nije postojala aristokratija čiji bi potomci nasledjivali plemićke funkcije u kontinuitetu rodjenjem. I konačno u teoriji prvi (voljom nekog organa izabrani, ili samovoljno – silom ) proglašeni monarh ne stvara pravilo primogeniture, već tek naslednik njegovog naslednika. Zato i postoji razlika u naslednoj i izbornoj odnosno ustavnoj monarhiji. Tako je dakle Karadjordje rodonačelnik dinastije Karadjordjevića, koja ima potomke do današnjih dana.

Ali monarhija Karadjordjevića nije nastala izborom Karadjordja za Vožda niti izborom Karadjordjevog sina Aleksandra I. za Kneza Srbije. Treba istaći da je Hatišerifom od 1830. godine, Knjazu Milošu dato zvanje naslednog Vrhovnog kneza, a Srbija dobila status Kneževine pod patronatom Turske. 1833. godine je rešeno pitanje povećanja srpske teritorije za šest novih nahija i date su povlastice i slobode kao što su potpuna sudska vlast, verske slobode i pravo na državni budžet iz koga se na osnovu poreza, umesto od strane naroda, Turskoj plaćao danak-harač iz državne blagajne u tačno odredjenom godišnjem iznosu. I konačno seljaci su postali vlasnici zemlje, koju su obradjivali.

Srbija 1835. dobija na praznik Sretenje svoj prvi ustav i prve srpske insignije (zastavu i grb), posle skoro 450 godina , ali i dalje ostaje vazalna država prema Turskoj. Medjutim, ovaj ustav je trajao samo tri godine i biva zamenjen novim tkzv. “Turskim ustavom” , (pošto je pisan u Istanbulu) i to pod pritiskom velikih sila, jer je “Sretenjski” bio suviše liberalan po mišljenju pre svega Austrije i Engleske . Iako je to bio veliki uspeh Miloša Obrenovića, novoformirani sloj vojvoda i knezova počeo mu se u apsolutizmu snažno suprotstavljati. Mada je San-Stefanskim mirom u proleće1878. Turska priznala Rumuniji i Srbiji samostalnost, tek Berlinskim kongresom jun/juli 1878. godine Srbija je od “Velikih sila” konačno priznata kao samostalna i nezavisna država - Kneževina. To je podrazumevalo iseljenje turskog Paše iz Beograda i svih turskih predstavnika, turske vojske i činovnika iz Srbije, predaju Beograda i tvrdjave i svih gradova. To je trenutak, kada Srbija konačno dobija sve atribute jedne savremene slobodne države i uslove za potonju monarhiju u punom smislu te reči.

U to vreme na vlasti je bila dinastija Obrenovića, koja 1882. godine uspostavlja Kraljevinu Srbiju sa Kraljem Milanom IV. na čelu, koji 1888. godine donosi jedan od najdemokratskijih ustava toga vremena.

Petar I. Karadjordjević Kralj Srbije i Kraljevine SHS

Vladavina Obrenovića traje do 1903. godine, kada zaverenici – pristalice Karadjordjevića, predvodjeni majorom “Apisom”, ubijaju Kralja Aleksandra I. Obrenovića i Kraljicu Dragu (Mašin) Obrenović i pučem formiraju privremenu vladu. Ova vlada Srbije imenovana od strane zaverenika sazvala je Narodnu skupštinu koja je 2. juna 1903. godine donela odluku o povratku Ustava Srbije iz 1888. godine i izboru Petra Karadjordjevića za Kralja Srbije. Petar Karadjordjević se 11. juna 1903. godine, posle 45 godina izgnanstva vratio iz Ženeve u Beograd i 12. juna u srpskoj Skupštini položio kraljevsku zakletvu na Ustav Srbije. Državno-pravno ustoličenje Petra I. za Kralja Srbije je obavljeno od 7. do 26. septembra 1904. godine, a sam čin ustoličenja je otpočeo 8. septembra 1904. godine krunisanjem u Sabornoj crkvi u Beogradu krunom specijalno izradjenom za Petra I. - Kralja Srbije, te se zato i naziva “Srpska kruna “.

U Manastiru Žiča je potom izvršeno religiozno uvodjenje Petra I. u red vladara Srbije činom “Miropomazanija”, na mestu i po pravoslavnom crkvenom obredu, kako su verski ustoličeni svi srpski vladari još od Dinastije Nemanjića. Petar I. je miropomazan i rukopoložen od strane Patrijarha (mazanje po odredjenim mestima na glavi i telu svetim mirom koje sprema lično patrijarh ) sa svim crkvenim počastima. Inače praksa miropomazanja vladara, kao sastavni deo ceremonije krunisanja je ritual inicijacije kojom monarh prima nebesku harizmu i od laika se transformiše u legitimnog suverena., Teorija kaže da je po svojoj suštini miropomazanje neuporedivo značajnije od čina krunisanja, jer predstavlja religiozno uvodjenje u jednu od jedinstvenih i neponovljivih svetih tajni hrišćanstva za krunisane glave još od vremena Vizantije.

Time je Kralj Petar I. Karadjordjević postao po svim državnim i crkvenim pravilima Kralj Srbije i osnivač srpske nasledne moharhije Karadjordjevića ( posle monarhiskog diskontinuiteta - prekida za vreme vladavine Obrenovića ).  Posle Kralja Petra I. ni Kralj Aleksandar I. niti Petar II. nisu krunisani, niti je sproveden predvidjeni obred krunisanja i “miropomazanja - religioznog uvodjenja” u kraljevsku vlast. Istovremeno je zanimljivo da su do tada, svi vladariSrbije pa i  iz dinastije Obrenovića počev od Miloša miropomazani u Žiči po istom obredu kao i Petar I.Da rezimiramo Kralj Petar I. je osnivač  srpske dinastije Karadjordjevića.

 

Kralj Petar I. sa ordenom Malteškog viteza na boku

Kralj Aleksandar I. Karadjodjević – osnivač jugoslovenske dinastije Karadjodjević

Kralj Petar I. bio je od 2. juna 1903. do 18. novembra 1918. Kralj Srbije, a od 1918. do 1921. godine, Petar je postao Kralj Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca, mada svedoci i državna dokumenta govore da je praktično od rata 1914. godine, Aleksandar vodio u svemu glavnu reč umesto starog Petra I. i kao Regent za vreme kraljeve bolesti. Formiranjem Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca dotadašnji monarh Srbije Kralj Petar I. postao je kralj nove države u koju se “utopila” jedna druga država – Kraljevina Crna Gora, čiji je monarh - Kralj Nikola, abdicirao u korist Kralja Petra I, a Srbija dobila teritoriju Crne Gore i delove teritorija drugih zemalja, gubitnika u ratu.Tu prestaje da postoji srpska monarhija i dinastija Karadđorđevića jer nastaje nova država SHS a monarh uzima novu titulu Kralja SHS a potom Jugoslavije.

Posle smrti Kralja Petra I. Karadjordjevića 16. avgusta 1921. godine, umesto starijeg brata Djordja koji je imao titulu Prestolonaslednika od 1903. do 1909. godine, Aleksandar postaje Kralj. O razlozima odluke Kralja Petra I. da za Prestolonaslednika umesto sina Djordja koga je naterao da da ostavku, proglasi Aleksandra i relativno rano proglasi Aleksandra Regentom, postoje brojne špekulacije. Poznato je da je po naredjenju Aleksandra po očevoj smrti od 1921. godine Princ Djordje bio u kućnom pritvoru u jednoj vili u Topolnici sve do 1930. godine. Kada je čuo za atentat u Marseju, kažu da je Princ Djordje doslovce rekao: “ Kao brata mi ga nije ni malo žao. Ali žalim što je Jugoslavija ostala bez kralja.”

U Ustav nove Kraljevine uglavnom su unete odredbe o kraljevskim vlašćenjima preuzete iz Ustava Srbije i dopunjene Vidovdanskim ustavom od 28. juna 1921. godine. Medjutim, od strane kralja Aleksandra sprovedene su brojne izmene Pravila dvora i srpskih dinastičkih pravila koje nisu naišle na odobravanje, ne samo srpskih nacionalista kako se često piše, već i mnogih javnih ličnosti, državnika i Srpske pravoslavne crkve. Mnogi istoričari kažu, da su primedbe bile opravdane, posebno reakcije na izjednačavanje SPC sa svim ostalim crkvama , iz čega se docnije radja i problem Konkordata.

 

                                      

Princ Djordje ( Petra ) Karadjordjević, stariji brat Aleksandra I. i prvi prestolonaslednik

Nesporno je da je Kralj Petar I. bio srpski monarh - Kralj Srbije sa svim atributima.

Proglašenje države Srba, Hrvata i Slovenaca ( u opticaju je bio naziv „ i Muslimana pa čak postoji i zvaničan predlog državnog grba u kome je i polumesec, kao i izbor Kralja Aleksandra I. za monarha Jugoslavije, otvara nekoliko ključnih pitanja oko Monarhije Karadjordjevića i kontinuiteta do danas. Ako posmatramo Kraljevinu Srba, Hrvata i Slovenaca kao inter-regnum - prelazni period i reformu države, jedino je pravilno tumačenje, po kome je proglašenje Aleksandra I. za Kralja Jugoslavije kao novostvorene države ujedno i utemeljenje nove - jugoslovenske dinastije Karadjordjević.

Njegova zvanična titula je postala: “Njegovo Kraljevsko Veličanstvo Aleksandar I. Kralj Jugoslavije” umesto do tada Regenta Srbije. Srpska zastava je zamenjena jugoslovenskom, a grb Srbije je zamenjen jugoslovenskim. Nema sumnje, to je nestanak insignija srpske države, srpskog kralja i srpske monarhije.

Pomenutim i drugim brojnim i značajnim izmenama jugoslovenskog Ustava bilo je predvidjeno da je ubuduće za izbor jugoslovenskog monarha izmedju ostalog potrebna saglasnost sve tri vodeće verske konfesije u jugoslovenskoj državi: pravoslavne, rimokatoličke i muhamedanske (islamske). Posebno je bila iznenadjujuća i za Srpske političare pa i narod nejasna odredba, da Kralj Jugoslavije može biti i druge veroispovesti a ne samo pravoslavne.

Medjutim, ako pritom imamo u vidu da je lično Kralj Aleksandar odlučio 1926.godine, da se u slučaju rodjenja još jednog muškog naslednika, ovaj ima roditi u Zagrebu i nositi hrvatsko ime, pa je tako Kraljica Marija pred porodjaj putovala vozom u Zagreb da bi se tamo porodila. Medjutim, zbog snežnog nevremena i bliskog porodjaja voz se vratio u Beograd, a srednji sin dobija ime Tomislav, kako je sam rekao po hrvatskom kralju Tomislavu. I konačno treći sin dobio je slovenačko ime Andrej ? Memoari mnogih savremenika kažu, da upravo zbog tih nesaglasnosti, državno-pravnih, dinastičkih i crkvenih pravila i protivljenja SPC, ali i Rimokatoličke crkve , Kralj Aleksandar I. nije nikada krunisan, jer je kruna Kralja Petra I. – bilo obeležje Kraljevine Srbije i srpske monarhije Karadjordjević.

Pitanje kontinuiteta srpsko-jugoslovenske monarhije do sada je sporno i po tumačenjima dinastičkih pravila i Pravilnika dvorskog (Kraljevskog) doma , koji su spomenimo, praktično prepisani akti engleskog dvora. Dvorski pravilnik doneo je Kralj Petar I. odmah po krunisanju, a Kralj Aleksandar ga je dopunio 5. aprila 1930.godine i svojeručno potpisao i pečatirao. Pun naziv ovoga akta zavedenog u dvorskom protokolu pod brojem 3031 dana 5.aprila 1930.godine je : „Porodični pravilnik za članove Kraljevskog doma Kraljevine Jugoslavije“.

Spomenimo samo neke članove ovoga akta koji ima 26 članova : Član 7. Nijedan član Kraljevskog doma ne može stupiti u brak bez pristanka i odobrenja Kralja. Svaki prekršaj povlači isključenje iz Kraljevskog doma i lišenje svih povlastica i titula. Član 8. Odobrenje Kralja za brak izdaje se u naročitom obliku sa potpisom Predsednika vlade i Patrijarha sa pozivom na kraljevu odluku.

Pravilnik potvrdjuje ovlašćenja Dvorskog saveta, koga su prema Vidovdanskom Ustavu, sačinjavali Kralj, Prestolonaslednik, Patrijarh SPC, Predsednik državnog saveta i Predsednik Kasacionog suda. Dvorski savet je bio nadležan i u oblasti sporova oko praktičnih pitanja monarhije i imao je svoja pravila rada, ali se njegova vremenom uloga gasi . Takodje izmene Dinastičkih pravila po Vidovdanskom ustavu je bilo moguće vršiti samo uz saglasnost Kralja i Sinoda SPC, koji je inače saglasno Čl. 56 i 57. Ustava od 1921. godine, bio nadležan čak i u bračnim sporovima Kralja i članova Kraljevskog doma. Medjutim, proklamacijom od 6. januara 1929. godine, tj. uvodjenjem „Šestojanuarske diktature“, Kralj Aleksandar je ukinuo Vidovdanski ustav, a vlast potom sprovodio velikim brojem zakona, koji su poilazili iz Zakona o kraljevskoj vlasti i vrhovnoj državnoj upravi, donetih od Kralja istovremeno sa proglašenjem diktature.

Prema tekstu Zakona kojim je Aleksandar I. zaveo diktaturu, Kralj je postao nosilac celokupne vlasti, a njegova ličnost neprikosnovena. U tkzv. “Septembarskom” ili “Oktroisanom” Ustavu donetom 3. septembra 1931. godine, po ovim pitanjima nije bilo nikakvih izmena, samo su još izričitije istaknuta kraljeva ovlašćenja u odnosu na Ustav i skupštinu. Gore pomenutim i ustavnim promenama od 1918. godine do uvodjenja diktature, Jugoslavija je iz parlamentarne prešla u apsolutističku monarhiju.

Medjutim do danas postoji još čitav niz državnih, zakonskih, sudskih, konfesionalnih, dinastičkih teritorijalnih i drugih promena , koje direktno osporavaju kontinuitet srpske dinastije i monarhije(Karadjordjevića) Kralja Petra I. i prelaz na Aleksandra I. i današnje potomke.


                                   

                                   

                                             Knez Pavle Karadjordjević  -  Namesnik

Posle ubistva Kralja Aleksandra I. u Marseju 1934. godine, po ograničenjima odredjenim članovima Vidovdanskog ustava, Namesništvo ni Skupština nisu mogli sprovoditi do punoletnosti Prestolonaslednika ( 21. godine) bilo kakve izmene Ustava ili zakona, koje su se odnosile na položaj Kralja ili Monarhije. Namesništvo se toga ipak nije pridržavalo, kao ni maloletni Regent.

PUČ i Petar II. - Kralj bez Kraljevine, vojske, naroda i vlasti

 

Pučem 26/27. marta 1941. , odlukama Kralja Petra II. koji se proglasio punoletnim sa 17. godina (po Zakonu punoletstvo u Kraljevini se sticalo sa 21. godinom) kao i odlukama pučističke vlade i konačno Aprilskim ratom, nastaje pravni vratolom jugoslovenske Monarhije i sporna vladavina Kralja Petra II.

 

Nešto više o tome.
Svakom analitičaru i pravniku je jasno da za te promene i sudbonosne odluke i dogadjaje nisu postojali neophodni uslovi, ali se upravo kraljevom mladošću i neiskustvom, docnije pravdaju njegove katastrofalne političke odluke koje je donosio u inostranstvu u vreme 1941. do 1945. godine, pre svega po srpski narod. Ali podjimo redom : sam Petar II. nije uopšte znao za pripremu puča, niti je u bilo čemu učestvovao donošenjem bilo kakvih odluka, niti ga je neko tokom puča o bilo čemu i pitao. Pravno je značajno da se Petar II. nije oglasio proklamacijom puča i preuzimanja vlasti narodu (već je odavno poznato da je navodni proglas Kralja o preuzimanju vlasti pročitao preko radija jedan poručnik pučista) . Zašto je ovo važno? Zato što tu nastaje pravni inter-regnum : prevara pučista javnim proglasom i lažnim kraljevim obraćanjem sa odlukom da smenjuje namesništvo i stvarnog delanja Prestolonaslednika (Kralja) koji nije nameru da preuzme vlast u zemlji. O ovome je napisano brdo svedočenja iz kojih se otkriva da je Prestolonaslednik po obaveštenju o puču, insistirao da vidi strica Namesnika Kneza Pavla (Kraljica-mati Marija je bila u Londonu sa sinom Tomislavom i Andrejom) , kao što bi to učinio svaki dečko od 17. godina u nekoj presudnoj situaciji. To mu naravno nije omogućeno, te je čitava 24. sata od početka puča bio praktično silom zatvoren u dvorcu na Dedinju, sve dok u dvor nije došao general Simović da ga “uveri” da je puč izveden od njegovih “vernih oficira”, koji su smenili Namesništvo zbog “izdaje interesa zemlje”. Petar ponovo insistira na susretu sa stricem, ali je ovaj već bio na putu za Grčku. Potom Petar II. daje blanko ovlaščenje samoproglašenom Predsedniku vlade Generalu Simoviću. 

 

Fon Ribentrop i D.Cvetković potpisnici Trojnog pakta




Kralj Petar II. sa pratnjom izlazi iz Saborne crkve u Beogradu posle Blagodarenja


Da bi proglašenju punoletstva Kralja Petra II. mimo Ustava zemlje uz sve druge manjkavosti bilo dato bar malo ceremonijalnog karaktera, održano je 28. marta u Sabornoj crkvi u Beogradu “Blagodarenje” od strane Patrijarha srpskog Gavrila, koje je više ličilo na parastos Kraljevini Jugoslaviji. Vrlo iznenadjuće je što je Blagodarenju prisustvovao nemački otpravnik poslova dr. Gruber, što govori da Nemačka još nije imala stav povodom Puča i odbacivanja Trojnog pakta, nadajući se nekom gestu otklanjanja posledica Puča. Tek kada je Simović naredio po nalogu engleskih tajnih službi mobilizaciju jugoslovenske vojske, nemačka Vrhovna komanda donosi odluku o napadu na Jugoslaviju. Znači da se rat sa Nemačkom ipak mogao izbeći ili odložiti.
Šta je radio Kralj po navodnom preuzimanju vlasti ? Apsolutno ništa za sve vreme dok nije napustio zemlju 12/13 aprila , kada je avionom odleteo za Grčku, potom u Kairo, zatim Jerusalem i konačno 23. aprila došao u London.


Ponovimo činjenicu da se Petar II. po preuzimanju vlasti nije obratio novoj vladi ni Skupštini, obrazložio i opravdao Puč, izneo svoj program unutrašnje i spoljne politike Kraljevine zbog koje je navodno i razvlastio Namesništvo. Politički rezultat u zemlji – nula, a spoljnopolitički rezultat: katastrofa - bacanje Hitleru rukavice u lice, zbog čega će poginuti 1,7 miliona Jugoslovena.

Da li je po tkzv. „ preuzimanju vlasti“ mladi Kralj preuzeo komandu vojskom u svoje ruke. Nije ! Ko je zapravo imao svu vlast i komandovao ? Armijski general Simović - Predsednik vlade koju su obrazovali sami pučisti. Sve dakle govori da je to bio vojni puč i da je na vlast došao general Simović sa grupom generala, a ne Kralj Petar II. Simović je spomenimo i to, po početku “Šesto-aprilskog rata” sam sebe proglasio za vrhovnog komandanta Jugoslovenske vojske, da bi samo sedam dana kasnije 15.aprila, imenovao za glavnokomandujućeg vojske generala Kalafatovića. Kralj Petar II. u tome svemu nije imao ama baš nikakvu ulogu. Dakle, kralj bez vlasti i bez vojske, a uskoro i bez zemlje.

Konačno početkom “Šesto-aprilskog rata” videvši da od odbrane zemlje nema ništa, posle Kralja Petra II. u Grčku, a zatim u London odlazi cela vlada, najpoznatiji političari i vodja pučista armijski general Milan Simović sa svojom desnom rukom generalom Mirkovićem.



Avion "Savoja Marketi CM 79" kojim su major Sofilj i kapetan Ivo Domingo prevezli Kralja Petra II. u London, a sa još tri druga aviona je otišla i vlada sa dvorskom pratnjom i stvarima. U London je odletelo ukupno 22 aviona "Savoja" ponos jugoslovenske avijacije, sa političarima i najrazličitijom imovinom sa dvora i političara
 
Kralj i Pučisti u zemlji ostavljaju haos: vojsku bez komandanta, državu bez vlade, iz koje 10. aprila proglašenjem NDH istupa dr.Vlatko Maček sa većinom hrvatskih i slovenačkih ministara, bez Narodne skupštine, Patrijarha koga hapse Nemci po ulasku u Beograd i pre svega srpski narod na milost i nemilost okupatoru. 
Kada je narod i vojska samo dve nedelje po puču saznao da je Kralj sa vladom i pučistima napustio zemlju, ostavivši vojsku i narod , prethodno oduševljenje zbog preuzimanja vlasti pretvorilo se u revolt većine Srba, što su pučisti zemlju gurnuli u rat a zatim pobegli.

Zanimljivo je i mora se spomenuti da su skoro svi Srbi - članovi Kabineta Simovića bili „Slobodni zidari“ uključivši i podpredsednika, već ostarelog Slobodana Jovanovića, inače starešinu Velike jugoslovenske lože, koja je do pada Francuske bila pod nadležnošću francuskih masona, da bi je po okupaciji od strane Nemačke preuzeli engleski masoni. Takodje su Masoni bili i dr. Vlatko Maček, zatim Šubašić i Šutej.

Konačno mladi Kralj Petar II. počinje uz pomoć Kraljice majke Marije tokom 1941. da igra ulogu monarha u izbeglištvu, ali ubrzo postaje igračka u rukama Čerčila, Ruzvelta i drugih iskusnih državnika. Isprva je Petar držao do mišljenja svoje vlade u kojoj su sedeli ostareli političari Srbi, izlapeli generali i nekoliko Hrvata i Slovenaca, koji su zastupali svoje lične, ali i interese NDH, odnosno kvislinške vlade u Sloveniji. Za sve vreme postojanja vlade tokom rata Kralj gotovo ne reaguje na zverstva nad Srbima u NDH i okupiranoj Srbiji, bez bilo kakve inicijative u vladi čiji članovi - Hrvati otvoreno promovišu interese NDH. Najžalosnije od svega je činjenica da se sve to čini na račun Srba, plaćeno velikim apanažama koju su ministri i dvorska administracija primali ne samo tokom rata, već neki i do 1953. godine.

Kada je u septembru 1941 . pukovnik Draža Mihajlović ucenjen od strane Nemaca na dvesta hiljada dinara, a zatim na sto hiljada Rajhsmaraka u zlatu, kao vodja srpskog Pokreta otpora, Kralj Petar II. je u njemu video nadu velikog rodoljubivog otpora u Jugoslaviji i počinje davati izjave o svom povratku u zemlju radi stavljanja na čelo borbe protiv okupatora. Draža Mihajlović ubrzo postaje general i ministar vojske . Povodom „otvaranja fronta“ u Jugoslaviji, Čerčil mu ugovara posetu Americi i susret sa Ruzveltom, radi vojne pomoći tkzv. Jugoslovenskoj vojsci u otadžbini. Naravno od toga ništa, do kraja rata.
Iako je imao informacije i dokaze da je Čerčil preko svojih ljudi slagao Simovića i pučiste o vojnoj pomoći u slučaju napada Nemačke, kao i da o navodnom iskrcavanju Engleza i saveznika na Jadranu nema ništa, a da umesto vojnika i vojne pomoći Englezi i Amerikanci Draži šalju samo špijune i informatore, Kralj Petar i dalje veruje u obećanja. Naravno, od svih tih velikih obećanja nije bilo ništa.
Savremenici kažu da je Petar II. prestao tokom 1942. da se o bilo čemu konsultuje sa majkom – Kraljicom Marijom, zbog njenog protivljenja venčanju sa grčkom pricezom Aleksandrom tokom trajanja rata.
Tokom vremena ti odnosi su potpuno zahladneli i Kraljica Marija ne prisustvuje čak ni venčanju Kralja Petra II. 20. marta 1944.godine, koje je održano u jugoslovenskoj ambasadi i kome je osim kuma Kralja Djordja , prisustvovala i engleska Kraljica sa desetak najbližih rodjaka najvišeg ranga, uključivši i grčkog kralja i nekoliko drugih monarha, takodje u egzilu u Londonu. 

 

General Simović podnosi ostavku 13. januara1942. godine, a predsednik nove vlade postaje Slobodan Jovanović u svojoj 72. godini. On ostaje predsednik jugoslovenske vlade u izbeglištvu do 26. juna1943., mada u medjuvremenu daje ostavku i biva ponovo izabran. Posle njega na čelo vlade dolazi Miloš Trifunović, koji predsedava samo do 9. avgusta 1943. godine. Četvrti predsednik vlade postaje Božidar Purić i vodi je do 28. maja 1944, da bi konačno peti predsednik vlade postao 10. juna 1944. godine dr. Ivan Šubašić.

 

 

Skoro na samom kraju rata, donošenjem Deklaracije o prenosu Kraljevske vlasti do Ustavotvorne skupštine Nove Jugoslavije na Namesništvo uz saglasnost Kraljevske vlade od strane Kralja Petra II. 29. januara 1945., kao i imenovanje namesnika 2. februara 1945. godine sa odlukom o prenošenju vlasti na vladu Tito - Šubašić, i konačno odluke Ustavotvorne skupštine FRJ od 29. novembra 1945. godine kojima se ukida Monarhija, definitivno predstavljaju kraj jugoslovenske monarhije Karadjordjević i prekid svakog kontinuiteta kraljevske vlasti Kralja Petra II. u Jugoslaviji. Po abdikaciji Kralj Petar II. ostaje u Londonu sa suprugom , kao i Kraljica majka i braća Andrej i Tomislav, da bi se docnije svi razlišli, a Kralj Petar II. ubrzo razdvojio i deset godina docnije razveo od Kraljice Aleksandre, otišao u SAD gde je umro i sahranjen 1970.godine.





                Kralj Petar II. u Americi 1970 god. u Palm Biču sa članovima brojne emigrantske zajednice


Sve i da ne postoje takve kardinalne odluke o sopstvenom razvlašćivanju i abdikaciji Kralja Petra II, Ustavotvorna skupština nove Jugoslavije je bez pravnih dilema ukinula Monarhiju Karadjordjevića u korist republike.

 

Rezime
Da bi se pravilno tumačio status Kralja Petra II. i njegovih naslednika danas mora se imati u vidu prvo čin abdikacije Kralja Petra koji je okončan 2. februara 1945. godine imenovanjem namesnika, a potom državno pravna promena uredjenja zemlje i prelazak iz monarhije (sa namesništvom ) u Federativnu Republiku Jugoslaviju 29. novembra 1945. godine.
Sve navedene lične odluke Kralja Petra II. iz 1945. godine, o prenosu vlasti na druge organe i lica poredstavljaju formalnu abdikaciju, jer su u svemu donete po zakonima Kraljevine Jugoslavije , uz saglasnost jugoslovenske Vlade u izbeglištvu. To su Deklaracija o prenosu Kraljevske vlasti do Ustavotvorne skupštine od strane Kralja Petra II. na Namesništvo 29. januara 1945. kao i Rešenje o imenovanju namesnika 2. februara 1945. godine sa odlukom o prenošenju ovlašćenja Namesništva na vladu Tito – Šubašić.


Nesporno je da je Kralj Petar II. sve gore navedene odluke doneo samostalno u Londonu, uz saglasnost svoje vlade, bez prisile i pretnji na integritet i život njega ili njegove porodice i srodnika bilo gde u svetu, po propisanom protokolu, zakonima i običajima Kraljevine Jugoslavije.
Koliko ima državno-pravnih i dinastičkih manjkavosti kod preuzimanje vlasti od strane Kralja Petra II. posle Puča 27. marta 1941. godine i napuštanja zemlje, toliko dolazi do izražaja u svemu pravno ispoštovani formalno i suštinski pravno-valjani postupak abdikacije. 
Dakle, od januara1945. godine Petar II. je bio bivši Kralj Jugoslavije umesto koga je vlast sprovodilo Namesništvo, pa otuda i od tada ne može ni postojati naslednik prestola u liku njegovog sina Aleksandra, rodjenog 17. jula 1945. posle abdikacije njegovog oca. Ali nesporno je da on može biti legitimni pretendent na presto i to tek, ako se ispuni prethodni uslov, da se gradjani na referendumu većinom od dve trećine izjasne da umesto republike Srbija postane Monarhija. Ali po dinastičkim pravilima može biti starešina porodice u liku prvog po rangu potomka utemeljivača dinastije.

Što se tiče državno-pravnih promena uredjenja zemlje, odluka Ustavotvorne skupstine FRJ od 29. novembra 1945. godine, kojima se ukida Monarhija i proglašava Republika, one definitivno predstavljaju kraj jugoslovenske države kao monarhije ( Karadjordjević ) i nestanak Kraljevine Jugoslavije.

Odluke Ustavovotvorne skupštine kojima se Jugoslavija konstituiše kao republika, a ukida monarhija, juče i danas su pravno neobori i ne treba ih posebno obrazlagati, jer je izborima sproveden opšte narodni referendum na kome su se narodi Jugoslavije izjasnili za ukidanje monarhije i stvaranje republike, a ova potom medjunarodno priznata. Izborom narodne skupštine, savezne vlade, predsednika republike, ustavnog suda itd. legitimno je nastala nova država.

 

Postoje tvrdnje o manipulacijama prilikom prenosa vlasti Kralja Petra II. i zablude o suštini ovoga čina, posebno na ulogu Tita koji je navodno u dogovoru sa Čerčilom trebao biti samo predsednik Skupštine, ali ne i budući predsednik države. Medjutim, jedna od nekoliko drugih odluka Kralja Petara i Vlade u izbeglištvu to dezavuiše.

Rešenje Kralja Petra II. o razrešenju Dragoljuba Draže Mihajlovića sa mesta načelnika Vrhovne komande vojske u Otadžbini, na predlog Ministarskog saveta 29. avgusta 1944. i Proglas Kralja Petra II. kojima poziva sve vojnike i oficire bivše kraljevske vojske u Otadžbini da se priključe partizanima je prvo de facto i de jure priznavanje legitimiteta NOV i POJ pod komandom tada već Maršala Tita. Time je Kralj dao u vreme svoje punovlasti legitimaciju komandantu nove oružane sile u Kraljevini Jugoslaviji i njenom komandantu sa činom Maršala koji inače čin do tada nije postojao, a koji su ustanovile vojne vlasti formirane posle Prvog zasedanja AVNOJ-a, paralelne vlasti u zemlji. I samo kao informacija podatak da su pojedini potonji analitičari i učesnici tadašnjih istorijskih dešavanja, u memoarima zasedanje AVNOJ-a nazvali “Pučem”, koji je izveo Tito.

 

Epilog : 
U hotelu Kleridžis u Londonu. 17. jula 1945. godine rodio se sin Petra II. bivšeg Kralja od Jugoslavije i Kraljice Aleksandre, Princeze od Grčke i Danske, ćerke grčkog Kralja Aleksandrosa I, dobivši ime Aleksandar.
Obzirom da je njegov otac Petar II. svojevoljno predao vlast 29. januara, odnosno 2. februara 1945. godine Kraljevskom namesništvu , imenovao Namesnike i doneo odluku o prenosu ovlašćenja kraljevske vlade na vladu Tito – Šubašić, jasno je da nema uporišta za tvrdnje po kojima je sin Petra II. prestolonaslednik samo na osnovu pravila primogeniture ( prvorodjenog ) pa je potpuno nepotrebno to isticati, jer bi ovo bilo bitno samo ukoliko Princ Aleksandar ima braće. I o ovome postoje špekulacije.
Koje još činjenice potvrdjuju ovaj stav ? One se po karakteru sastoje iz pravnih (zakonskih) kvaliteta; običaja, činjenja i nečinjenja, koja kao pravni pojam takodje imaju zakonske i pravne posledice .

 

Državno –političke promene na teritoriji bivše (FR) Jugoslavije
Čak i potpuni pravni laici bi se morali zamisliti nad činjenicom da Princ Aleksandar do 2008. godine traži ili očekuje jugoslovenski tron, krunu, titulu i neka u današnjim uslovima potpuno obesmišljenja prava i povlastice.

 

 U čemu je suština ovog besmisla :
Jugoslavija odavno više ne postoji ni “velika” niti “skraćena”, pa insistiranje na nasledjivanju Kralja od Jugoslavije i bilo kakvom kontinuitetu u tom smislu je jednostavno pravno neodrživo. Izjavu poput – “Kruna pripada meni” nije sebi mogao dopustiti ni Kralj Aleksandar I. jer je i tada postajala kao što i danas postoji u muzeju a tada u SPC, samo kruna vladara Srbije koju je nosio Kralj Petar I. inače bi se i Aleksandar I. verovatno krunisao. No sam nedostatak krune, nije suština pitanja krunisanja i kako je poznato istoričarima i onima koji su stručno zainteresovani za ovu materiju, to nije dolazilo u obzir zbog svojevrsnog “ trojstva” prvo Kraljevine Srba , Hrvata i Slovenaca, a potom Kraljevine Jugoslavije. Kralj Aleksandar I. a podsetimo ni Petar II. nisu ni miropomazani, u prevodu: manjka religiozno-versko uvodjenje oba kralja u duhovno trojstvo vlasti i svetu tajnu. Razlog je isti, nesaglasnost drugih konfesija ovom pravoslavnom obredu (mada ga na nešto drugi način sprovode i Katolici ). Pravo na srpsku krunu u punom smislu te reči može imati samo “ srpski kralj” koga, opet da podsetimo, Srbija nema od 1918. godine. Princ Aleksandar želi kontinuitet monarhije, bilo koje i po bilo koju cenu.
Tako pošto od Jugoslavije ostade Srbija u proleće 2009. godine na njegovom Internet sajtu i u korespodenciji saznajemo da smo dobili : “Prestolonaslednika srpske monarhije Karadjordjević” . Sada je Princ Aleksandar odlučio da postane “srpski prestolonaslednik ”, naslednik srpske krune i prestola ! Kontinuitet sa Karadjordjem on ima nesumnjivo kao njegov potomak, ali samo u DNK analizi, jer kada se pogleda rodoslov vidi se sa kim su njegovi muški preci sklapali brakove iz kojih se svaki sledeći muški Karadjordjević radjao sa sve manje srpske krve i pravoslavlja. Za njegove naslednike, koji svojim pomalo podcenjivačkim odnosom prema Srbiji, narodu i svom “ maternjem jeziku” – (da li im je to zaista maternji jezik), ne bi se mogao naći ni nit konca koji ih povezuje sa Srbijom i srpkom istorijom.
Sada je pitanje hoće li Srbija da se izjašnjava na nekoj ustavotvornoj skuštini ili referendumu o statusu monarhija ili republika ? Malo je verovatno da će toga biti za ovoga života.

 

Običajne i posledice činjenja i nečinjenja Princa Aleksandra .

 

Ovi pravni pojmovi su vrlo različiti i dodatno osporavaju svaku logiku u isticanju prava nasledja srpske kraljevske titule, starešine dvora, kraljevskog doma, predstavnika kraljevske porodice Karadjordjević i slično.

- Ako se Princ Aleksandar neodredjeno poziva na Pravila kraljevskog doma, Ustav Kraljevine i sl. onda se sukobljava sa činjenicom uzimanja engleskog državljanstva od strane Kneza Aleksandra, što se potvrdjuje engleskim pasošem, a što je suprotno članu 5. i 15. pomenutih Pravila, koje važe bez izmena od 5. aprila 1930. godine te ne može imati i status srpskog ili jugoslovenskog državljanina, jer dvojno državljanstvo u Kraljevini nije postojalo. A da poseduje britanski pasoš koji može imati samo britanski državljanin potvrdjuje sam Princ u intervjuu omladinskim novinama “Mladina” iz Ljubljane, u novogodišnjem broju 1988. godine.

- Kako sam kaže Princ Aleksandar, po zavrsetku srednje škole u Švajcarskoj (koje?) se po očevoj želji upisuje na vojnu akademiju (koju ?) , posle koje sa oficirskim činom služi kao profesionalni vojnik (valjda je i logično da po završetku neke vojne akademije oficir ima obavezu da bude odredjeno vreme u službi) u 165.toj Qween’s Royal Lancaster regimenti - jedinici u kojoj služe uglavnom deca iz poznatih porodica, uključivši muške članove britanske krune. Sa tom jedinicom Princ Aleksandar je bio u Nemačkoj, Libiji, Italiji, na Bliskom Istoku itd. punih sedam godina, od čega za vreme službovanja u Evropi kao kapetan - oficir NATO pakta, govori doslovce “Mladini”.

“ Mladina” : “Jeste li kao oficir NATO Pakta razmišljali o tome, da bi NATO mogao napasti na Jugoslaviju” ? “Ne, zašto, pa Jugoslavija nije u opasnosti od toga i nije uopšte interesantna za NATO ! “

“Šta ste po narodnosti ? ”, pita dalje novinarka “Mladine“. “Ja sam Jugosloven”. odgovara Princ Aleksandar.

Po napuštanju profesionalne službe u britanskoj vojsci , Princ Aleksandar se 1972. godine u Brazilu ženi Marijom Da Glorijom ćerkom Princa Pedra Gaston od Bragance, stroge katolkinje školovane u katoličkoj školi, inače potomka Kralja Portugala Don Josefa I. od Bragance sa kojim su u kolonijama južne Amerike vladali jezuiti 1758/70.

 

 

Venjčanje  Princa Aleksandra i Princeze Maria da Glorie

(jedina ikada kod nas objavljena fotografija )

 

Iz tog braka Princ Aleksandar dobija 1980. jednog, a 1982. godine još dva sina. Dalje Princ u pomenutom intervjuu “ Mladini” daje “adut” da je rodjen kao sin kralja u skladu sa Ustavom i Pravilnikom kraljevskog dvora. Navodno, soba na drugom spratu hotela “Kleridžis” je od strane Engleza proglašena jugoslovenskom teritorijom, pa je tako i to sve po protokolu !
Zanimljivo da o tome ne postoji nikakav dokument, ali postoji dokument iz koga se vidi da se Kralj Petar II. venčao sa Princezom Aleksandrom u ambasadi Kraljevine Jugoslavije, da bi se ispoštovao zakon, protokol i dvorska pravila. Sem toga o pitanju teritorije jedne zemlje odlučuje vlada iste , pa obzirom na datum rodjenja, to je trebalo da bude nova jugoslovenska vlada, koja je morala da istakne formalni zahtev, a vlada zemlje domaćina to odobri. Ali, ponovo zašto je pravljen presedan, kada je u Londonu tada postojala jugoslovenska ambasada i konzulat - eksteritorija ili neprikosnovena jugoslovenska teritorija u inostranstvu ? Sve je dakle obavljeno mimo diplomatskog protokola, mada ni sve sa tim, ako bi bila istina to opet princa ne postavlja za kralja. Medjutim, očigledno samo ceremonijalni karakter tog dogadjaja, ima samo ceremonijalne posledice. Jedina je činjenica sa tim u vezi je, da je bivši Kralj Petar II. dobio sina.
Tako su uostalom pisale novine u Engleskoj, dok u autoritativnoj britanskoj enciklopediji Hatčinson ( Hutchin-son) u izdanju za 1988. godinu, kod imena: Petar II. Karadjordjević stoje sledeći podaci :


Kralj Jugoslavije od 1941. do 1945. godine, abdicirao januara 1945. godine i predao svoju kraljevsku vlast Namesništvu i Vladi Maršala Tita !

 

Treba li verovati engleskim rodjacima Princa Aleksandra, koji se u te stvari verovatno bolje razumeju ili kapetanu britanske armije? 


Konačno porodici Princa Aleksandra Karadjordjevića predati su posle obaranja režima Slobodana Miloševiša jugoslovenski pasoši. Pravedno. Ali da li je on rekao ili bar najavio da se odriče engleskog državljanstva pretendujući na i tada (nepostojeći) jugoslovenski presto i putuje li on i njegova porodica danas po svetu sa jugoslovenskim pasošem, ili je već možda dobio o novi srpski biometrijski ? 
Tako jedan britanski državljanin, koji se osećao kao Jugosloven, sada se oseća kao Srbin (o tome se još javno ne izjašnjava), inače kapetan britanske vojske i bivši NATO oficir, pravoslavac po vokaciji, oženjen katolkinjom bez dokaza da je primila pravoslavlje, posle smrti oca 1970. godine izjavljuje američkim novinarima da ga presto ni kruna ne zanimaju. Medjutim od 1992. godine se izjašnjava kao Prestolonaslednik Jugoslavije uz to dodajući posle nekoliko godina odrednicu II (drugi) - Aleksandar II., za koju se i na internetu može naći objašnjenje da pripada samo krunisanim glavama. Što će reći po nečijoj zamisli, da bi narod “novog kralja” razlikovao od njegovog dede, Kralja Aleksandra I. od Jugoslavije.

 

Kraj na početku
“ Ulazak” u Beli dvor Princa Aleksandra odlukom nove „demokratske vlade“ je krajnje sporan i ne daje objašnjenje za takvu odluku a posebno bez jasnog stava o statusu svih ostalih Karadjordjevih potomaka. Može se zaključiti da je pre par godina političarima to poslužilo u marketinške svrhe, ali je stavilo u nejednak položaj ostale Karadjordjeviće, posebno kada je poznato da je taj dvor završio u gradjevinskom smislu i enterijer opremio Knez Pavle Namesnik svojim sredstvima. Slike iz lične kolekcije Namesnika Pavla nalaze se u svim državnim zdanjima Srbije i muzejima, a po neka u stanovima naslednika Kardelja i njegove supruge Pepce, mada drugih skupocenih umetničkih predmeta nisu bili gadljivi ni srpski i hrvatski političari. Dakle celokupna imovina ove porodice trebalo je da se popiše i saglasno zakonu sudski podeli medju njima i vrati, uključivši i dvor. Ali…

 

Vratimo se na zaplet koji počinje pučem 27. marta. 1941. godine. Nesporno je da se Kralj Petar II. vrlo brzo priklonio pučistima, dao im post-podršku verovatno polaskan, što je narod pomislio, da je on zaista “ustao protiv Trojnog pakta i udario simbolično šamar Hitleru”. To što se desetak prvih dana pred generalom Simovićem ponašao kao djak pred učiteljem , može se nekako i razumeti sa njegovih 17 godina, sve dok nije otišao iz zemlje , ali ništa dalje od onoga trenutka, kada je napustio zemlju, vojsku, narod , crkvu….

O tome šta se dešavalo u Londonu sa Kraljem, vladom i članovima porodice Karadjordjević za vreme i posle rata ima mnogo verzija. Ne zna se koja je lošija ili tužnija. Bilo je časnih kraljevskih oficira koji su se posle kraljevog odlaska ubili. Bilo časnih oficira koji su se borili na svim stranama, po svom uverenju i onih na kojima je ostala crna mrlja izdaje. Pa zar sada već vremešni Princ Aleksandar misli da ne nosi i breme svoga oca. Dakako to zaboravlja on, njegov krunski savet (ko se ikada u Jugoslaviji ili Srbiji odredio prema ovom pozorišnom organu)  i niko ne spominje da postoji objektivna odgovornost njegovog oca Kralja Petra II. zbog sudbine Srba, vojnika i oficira u nemačkim logorima, Srba u NDH i svih drugih nevinih žrtava brato-ubilačkog rata.

Zbog ostavljanja naroda, Sovjeta (vlade) vojske i slično, a radi mira i sprečavanja medjusobnog klanja, njegovom je praprapra... dedi Karadjordju otišla glava sa ramena, jer “se sklonio” u Rusiju i Austriju i pored ogromnih, možda najvećih zasluga za srpski narod u novijoj istoriji. Ali u odsustvu Karadjordja, ne pogibe milion Srba i ovaj ne odnese pola državne blagajne osim svoje.

Da, pitanje zlata, toliko puta osporavano i postavljano, a nikada razrešeno. Posle Titove smrti nekako sve se “svalilo” na Tita , te jedan sanduk, te deset sanduka, te dvorovi i slično. Naravno i tačno, voleo je Tito mnogo da uživa u glancu i glamuru, da troši tudje, valjda i kraljevo, ali tamo gde ode, ne ponese sa sobom, hvala Bogu, ništa od rezervi Narodne banke.

 

 

Prva verzija osporavanja priče o “kraljevom zlatu” je da je Simovićeva vlada, a ne Kralj ponela u London devet sanduka zlata uz koju ide i kazivanje da je jedan sanduk pao u avionu usled nevremena i ubio dva oficira. Neki zaista veliki sanduk. Medjutim u knjizi “Tako se raspala Jugoslavija” koju je u izbeglištvu 1945. napisao Danilo Gregorić novinar i svedok najvažnijih dogadjaja na jugoslovenskom dvoru i oko njega, a posebno svedok dogadaja potpisivanja Trojnog pakta, Puča i Aprilskog rata, decidirano piše da je vlada otišla dva dana posle kralja sa nepoznatom količinom zlata u drvenim sanducima od po šest kilograma, koje je istovareno-utovareno u avion iz jednog kamiona pod nadzorom generala Mirkovića, desne ruke armijskog generala Simovića.
I najzad u knjizi dr Petranovića “Jugoslovenske vlade u izbeglištvu” saznajemo da je kraljevska vlada tokom rata raspolagala i sa milionskim novčanim sredstvima ( u US $ ) u više država i čak ubirala prihode od najmanje oko 40 trgovačkih brodova tokom rata. Prema tim podacima Kralj i vlada su raspolagali i rezervama zlata Narodne banke Kraljevine kod "Federal Reserve bank" iz Njujorka u iznosu 1,8 miliona dolara, za koje je odgovarao dr. Janković i rezervama zlata u količini 11,5 tona kod "Central bank" u Brazilu, kao i dolarskim depozitima od oko 3 miliona US dolara, za koje je bio odgovoran dr. Bićanić, oba funkcioneri u bivšoj Narodnoj banci Kraljevine Jugoslavije. I konačno “pod kraljevom rukom” je bilo i 3 miliona dolara novčanih depozita u "Turskoj nacionalnoj banci" kao i 1,7 miliona funti kod "Bank of England" u Londonu. Da ne zaboravimo i Petranovićevu tvrdnju da je na putu u Englesku aprila 1941. potopljen jedan manji jugoslovenski bojni brod u kome je bilo nekoliko tona zlata. Ko ovde laže? Mnogi tvrde , niko ne demantuje. Tek u leto 1944. godine računopolagači ovih para i zlata odbijaju Kralju Petru poslušnost, odnosno vlade pomenutih zemalja stavljaju embargo raspolaganja na zahtev vlade Nove Jugoslavije. Ako je poznato da su članovi vlada u izbeglištvu , razni dvorski službenici, generali i posilni ( u Londonu je jugoslovenska kolonija uz kraljevsku vladu brojala oko hiljadu ljudi) sve do 1953. godine, primali visoke apanaže, nameće se pitanje od čega ako ne od tog famoznog zlata i para. Treba li i hoće li neko od nadležnih u Srbiji da podvuče crtu i pogleda stavke: “Prihodi i rashodi” Puča od 27. marta i učinak ili zasluge Kralja Petra II. od Jugoslavije.

I sada nešto sa malo emocija i ličnog :



         
                                       Beli dvor 2009 - " Al se ovde dobro jede "

Danas posle 19. godina od navodnog povratka u “Otadzbinu” samo još na nekom vašaru u unutrašnjosti Srbije našao bi se neko kome bi pošle suze u susretu sa Princom koji je pra, pra, pra.... unuk Karadjordja , ali bi isti verovatno više plakao , kada bi mu se potanko objasnilo sve ono što je ovde i drugde argumentovano napisano. Pitanje je samo na kom jeziku bi taj neko razgovarao sa Princem, jer ovaj na zaprepašćenje onih koji su ga 1991/2. godine dočekali, i nas svih do danas još uvek nije naučio srpski. 

Njegove naslednike u tom smislu ne treba ni spominjati, imaju naravno prečih stvari, a srpski i Srbija asociraju ih jedanput godišnje na : “ to je tamo gde su Papa i maćeha Katarina , gde se dobro zeza, cirka itd.”.


I, šta hoće Aleksandar Karadjordjević od ove Srbije, osim dvora i nešto para doživotno. Pošteno,  to i treba vratiti ali i drugim Karadjordjevićima, pa i “sirotinji raji”. A
i onima na Dedinju iz komšiluka bivšeg kralja.
Ali ko će potpisniku ove rasprave da plati “ glavarinu” za ubijenu familiju u ratu i pet punih godina ropstva moga rodjenog strica - Kraljevog oficira u nemačkom logoru ? A takvih je desetine i stotine hiljada ? Najzad, prema engleskom zakonu , računajući i staž u NATO-u, vreme je da mister Alexander podnese zahtev za penziju. Medjutim, samoproglašenje u "Naslednika srpske monarhije", otvara ponovo čuveno pitanje : “Šta će biti s ovom kućom - Karadjordjevića” ?

 

Dakle sasvim jasno : u Srbiji nema prestolonaslednika, jer nema prestola ni krune , kao ni monarhije. Postoje prinčevi i princeze, ali su to danas u Srbiji samo titule koje daleko manje znače od imena naših slavnih sportista nad čijim glavama se širom sveta diže srpska trobojka i svira himna Srbije i koji će ući ne samo u istoriju sporta. Broj pristalice ideje : “Srbija – monarhija” danas je u procentima jednociren. Zašto je to danas tako, jesu li za to krivi oni sami njihovim stavom prema aktuelnim zbivanjima u Srbiji i ex-Jugoslaviji, prema narodu, vlasti ili crkvi, ili su to posledice istorijskih dogadjaja, tragične greške njihovih predaka ili jednostavno splet  drugih okolnosti ? Na žalost u javnim polemikama , kojih je sve manje, često se koriste pogrešni podaci,  nedovoljno proverene  činjenice i izrazi koji treba da kod ljudi izazovu simpatije ili odbojnost na osnovu više marketinškog načina nego kvalifikovane rasprave.





 




Podelite ovaj članak
Reddit! Del.icio.us! Mixx! Free and Open Source Software News Google! Live! Facebook! StumbleUpon! TwitThis Joomla Free PHP