Joomla ServiceBest Web HostingWeb Hosting

Članovi : 65020
Sadržaj : 8327
Broj pregleda : 6401183
Ko je na sajtu?
Imamo 42 gosta i 1 člana na mreži

U PARTIJI “ZELENIH ” NISU NIKADA BILI ZELENI !


30.12.2009. / Akademediasrbija.com
Piše : Slobodan Maričić

- Jesu li Crvene brigade, RAF i Karlos imali utočište u Jugoslaviji ?
- Neobične smrti  i sudbina vodja evropskog pokreta Zelenih
- Ko je bio domaćin Petri Keli i Gerdu Bastijanu u Beogradu ?
- Kako i zašto su ubijeni lider Zelenih Petra Keli i Gerd Bastijan ?
- Joška Fišer – “Zeleni mirotvorac” ili “Crveni jastreb” ?
- Uloga Fišera u odluci “Zelenih” da podrže SPD i Kancelara Šredera u NATO agresiji na Jugoslaviju

Kada su neposredno po ujedinjenja Nemačke novinari pitali tadašnjeg saveznog ministra i generalnog sekretara nemačke vladajuće partije CDU Hajnera Gajslera da prokomentariše sve veću popularnost partije “Zelenih” on je odgovorio ovako:

“Zeleni su postali ekološko-marksisticka radikalna opoziciona partija i za mene je jasno, da su komunisti preuzeli vlast u ovoj partiji. “ Zeleni su sada kao lubenica, spolja zeleni – unutra crveni”, rekao je Gajsler.

Dogadjaji u vezi sa istragom koja se diskretno vodila u vezi sa visokim funkcionerom partije “Zelenih” partije i tadašnjim saveznim ministrom za inostrane poslove Nemačke Josefom – Joškom Fišerom otkrivaju nepoznate detalje u vezi prošlosti nekadašnjih vodja partije “Zelenih”. Tadašnjeg ministra Fišera prvo mediji, a potom i drugi političari , optuživali su ga za neke postupke iz vremena studentskog pokreta sedamdesetih godina, pripisivali mu učestvovanje u fizičkim obračunima sa policijom i veze sa radikalnim vodjama nekadašnjeg studentskog pokreta u Evropi. Čule su se čak i priče o vezama sa pripadnicima terorističkih organizacija “RAF” i “Crvene brigade”, a tada ga je optužila i ćerka Urlike Majnhof bivše teroristkinje, po čijem imenu je nazvana jedna od najopasnijih terorističkih grupa “Bader-Majhof”. Mnogi političari u partiji “Zelenih” osamdesetih i devedesetih godina pripadali su tadašnjem “Studentskom pokretu” i bili učesnici mnogih militantnih demonstracija i nasilja na ulicama najvećih nemačkih gradova.

Kako je počelo?
U Evropi se u proleće te 1968. godine U Nemačkoj, Francuskoj, Belgiji, Italiji i drugim zemljama spontano organizuju grupe studenata i omladine sa manje ili više radikalnim zahtevima za suštinskim društvenim promenama. Njih predvode mladi intelektualci, kao Rudi Dučke u Nemačkoj, Kon Bendit u Francuskoj i drugi. Demonstranti se sukobljavaju sa policijom, napadaju se NATO baze i vojne kasarne i demonstriraju protiv nuklearnog oružja, tražeći da se američke baze i atomsko oružje izmesti iz evropskih zemalja nazad u SAD. Sukobi su na ulicama postajali sve ozbiljniji i sve je više bilo žrtava medju demonstrantima, ali i kod policije. Srećom sam pokret nije trajao dugo i spontano se gasi tokom sledeće godine nakon što su ispunjeni samo sporedni ciljevi odnosno razlozi nezadovoljstva studenata.

                                                      

rudi_ducke.jpg - 33.70 Kb

                   Rudi Dučke ili Crveni Rudi. skoro legendarni vodja studentog pokreta u Evropi 1968 


Demonstracije jugoslovenskih studenata
Taj spontani bunt i masovne demonstracije studenata i omladine širom evropskih zemalja, nisu zaobišle ni tadašnju Jugoslaviju, što je izazvalo pravu pometnju režima.
To jer bio prvi put posle Drugog svetskog rata da se otvoreno i to masovnim demonstracijama u Beogradu, Zagrebu, Sarajevu i drugim gradovima izražava nezadovoljstvo komunističkom vlašću u Jugoslaviji. Pobuna je počela tako što su iz svojih domova u Studentskom gradu studenti izašli na ulicu, a potom su se spontano počele okupljati grupe studenata ispred Filozofskog, Pravnog i drugih fakulteta u Beogradu. Studenstki protest u Beogradu aktivirao je studente i u drugim gradovima, a vlast nije imala strategiju, kako umiriti nezadovoljne studente, pogotovo što su njihovi zahtevi bili veoma radikalni. Tražila se smena svih funkcionera , kritikovale sindikalne, i ostale masovne organizacije u Jugoslaviji. 




                                                 crveni univerzitetu beogradu.jpg - 30.43 Kb

 

Knjiga o demonstracijama jugoslovenskih studenata  Krunoslava Stojakovića bila je evropski bestseler
         (Na naslovnoj strani slika Pravnog fakulteta u Beogradu proglašenim za fakultet "Karl Marks")

U državnom vrhu je nastala panika, da bi se studentima mogli pridružiti i radnici nezadovoljni obećanim reformama u privredi koje je obećao Tito u svom čuvenom govoru 1961. godine u Splitu , kada je prvi put kritikovao neke od svojih saboraca, nakon čega je narodu i radnicima dao mnoga obećanja, a svoje drugove iz vrha smenio sa dužnosti i nakratko umirio mase. Kada su studenti krenuli prilićno ofanzivno iz Studentskog grada prema centru Beograda, policija već dobila uputstva i na “čuvenom nadvožnjaku “ na Novom Beogradu brutalno napala studente upotrebljavajući nemilosrdno pendreke i vodene topove od čega je teško povredjeno više stotina studenata koji nisu očekivali takvu akciju vlasti. Studentske demonstracije u Beogradu brutalno ugušene, veliki broj demonstranata uhapšen , kao i neki profesori Univerziteta koji su ih podržali i pridružili im se u protestima, te je bunt studenata u drugim gradovima spontano prestao. Medjutim, tada studenti zauzimaju zgrade Filozofskog i Pravnog fakulteta u Beogradu gde zabarikadirani traže pregovore sa vlastima. Posle masakra na Novom Beogradu Tito na radiju i televiziji javno daje studentima za pravo, i onda koristi priliku da se kao i posle govora u Splitu otrese prvo onih svojih saradnika u koje nije imao poverenja, pre svega onih srpske nacionalnosti. Potom pušta da studenti izražavaju svoje nezadovoljstvo na fakultetima, dok se pomoću provokatora, novih obećanja i akcijama tajnih službi nije okončala i ta završna epizoda studentskih nemira. Komunistička partija po nalogu Tita sprovodi akciju masovnog prijema omladine i studenata i time uspostavlja potpunu kontrolu nad tom, jedinom socijalnom grupom, koja je imala hrabrosti da otvoreno kritikuje njegovu dvadeset godina neprikosnovenu vlast. Tako se završava Studentski pokret šezdesetosme u Jugoslaviji, iniciran protestima studenata u Evropi. Najaktivniji predvodnici i pristalice ovoga pokreta u Jugoslaviji dospevaju ubrzo na razne politicke funkcije ili bivaju sa dosta nepodobnih profesora bukvalno sa univerziteta isterani na ulicu.

Vodje studentskog pokreta postaju teroristi
U Evropi razočarani neispunjenim obećanjima političara o reformama koje su studenti tražili, a koje su zadirale mnogo više u državne sisteme od pukih studentskih zahteva za boljim uslovima studiranja, militantni deo predvodnika studentskog pokreta organizuje se u anarhističke, terorističke organizacije i grupe, i dele se u više ili manje radikalne frakcije od kojih postaju najbolje organizovane  “Bader Majnhof “, “Crvene Brigade” i “RAF ”.  Oni započinju terorističke akcije u Italiji, Francuskoj, Nemačkoj i prestonicama Evrope,  potpuno se udaljavajući od preostalih transformisanih organizacija nekadašnjeg studentskog pokreta. Podmetanje bombi, atentati i otmice političara, bili su uskoro rezultati njihovih akcija, kao i pljačke banaka širom Evrope,  kako bi finansirali svoje aktivnosti. Ove grupe dobijaju ne samo utočiste, već i podršku u nekim arapskim zemljama, gde se kriju od medjunarodnih policijskih potera, a političari iz zapadnih zemalja optužuju Sovjetski savez, Kubu, Libiju, i Jugoslaviju da saradjuju sa teroristima, pomažu i skrivaju ih od vlasti njihovih zemalja.

Brutalno ubistvo italijanskog premijera Alda Mora koji je nadjen u gepeku automobila, zatim likvidacija javnog tužioca Nemačke Bubaka, nemačkog milionera Martina Hansa Šlajera, zatim  otmica aviona u Mogadišu, definitivno otkrivaju isključivo terorističke ambicije ovih organizacija i njihovih vodja.

Zapadni politički i centri moći ozbiljno zabrinuti novim baukom terorizma, koji se proširio svetom kroz saradnju sa već postojećim militantnim i terorističkim organizacijama nekih arapskih zemalja, proglašavaju nove teroriste “komunistima” i ako su ovi bili daleko od bilo kakvih levičarskih ideja, koje su ponekad spominjane tokom studentskog pokreta u Evropi.Teror ovih grupa i frakcija  dostiže zabrinjavajuće razmere i policije sveta se udružuju u poterama za teroristima. Povezivanje sa muslimanskim i palestinskim komandosima, daje akcijama terorista novu svetsku dimenziju. Ipak udruženi napori policijskih službi velikog broja zemalja utiču na to da se najekstremnije grupe polako osipaju, jer neki od članova bivaju uhvaćeni ili ubijeni, dok se nekoliko predalo policiji. Najekstremnija grupa “Bader-Majnhof” koju su osnovali Andreas Bader, Gudrun Enslin, Urlike Majnhof i drugi, raspada se, a preostalih nekoliko ćlanova se proglašavaju za frakciju pod nazivom “Crvena armija”.

Jedan od glavnih ideologa svih ekstremnih grupa Klajn nestaje u podzemlju . Nemačka policija konačno 75-te godine hvata skoro sve pripadnike ove najekstremnije grupe, dok  Klajn biva slučajno otkriven osam godina docnije i uhapšen u jednom malom mestu na francuskoj obali u kojem je živeo pod lažnim imenom predstavljajući se kao novinar. Teroristi bivaju zatvoreni  pod specijalnim nadzorom u zatvoru Štajnham kod Štutgarta. U medjuvremenu je ubijena  jedna nemačka pripadnica anarhističke frakcije pod nadimkom “Halimah”, i jedna grupa palestinskih terorista potom uzima ovo ime proglašavajući se “Komandosima mučenice Halimah ”. Članovi ove grupe Zuhair Akasa i Nabi Hard, zajedničkom akcijom pripadnika izraelskih i nemačkih specijalnih službi (Mosada i GSG-9) bivaju ubijeni 18-tog oktobra 1977 godine, prilikom  oslobadjanja taoca iz otetog aviona u Mogadišu. Tom prilikom bivaju zarobljene i članovi grupe Nadja Debis i Zuhela Saleh, koje otkrivaju identitet  svojih saučesnika u Nemačkoj i Italiji. Jedan od glavnih zahteva prilikom otmice aviona je bilo puštanje na slobodu zatvorenih terorista iz zatvora Štajhajm u Nemačkoj. Medjutim, posle neuspele otmice aviona, pogibije i hvatanja ostalih terorista u zatvoru se pod misterioznim okolnostima ubijaju skrivenim pistoljima ranije uhvaćeni Andreas Bader, Jan Karl Raspe, dok Gudrun Esling vrši samoubistvo obesivši se o gajtan gramofona. Samoubistva pod takodje misterioznim okolnostima potom vrše i Urlike Majnhof i Ingrid Šubert , dok poslednja uhvaćena teroristkinja Irmgard Meler neuspešno pokušava da se ubije nožem sečenjem vena.
Sva ova samoubistva pod veoma čudnima okolnostima u tako dobro čuvanom zatvoru bacila su ogromnu sumnju na nemačke pravosudne i istražne organe i gnev velikog dela mlade populacije.Do danas nije jasno kako je bilo moguće doturiti zatvorenim teroristima u tako dobro čuvanom zatvoru oružje kojim su izvrsili samoubistva i uz mnogo nejasnih detalja. Ovakvim raspletom se praktično završava period u kome su se u terorističkim aktivnostima udružili desničarski i levičarski fanatici sa ciljem, koji su docnije politički teoretičari definisali kao ciljeve za stvaranje nekog novog društvenog poretka u kome bi se preplitali ideje i učenja anarhizma, komunizma i fašizma.
U ovom periodu iako se činilo da su teroristeičke grupe sačinjene od članova različitih nacionalnosti, pokazalo se ipak da su studenti iz Nemačke bili najradikalniji. Ipak legendarni vodja pokreta Rudi Dučke sa nekoliko saradnika ostao je izvan ovih grupa, što im je pre svega spasilo živote, ali i  ostavilo da se neki od njih pojave na političkoj sceni pre svega u Nemačkoj.  

Partija "Zelenih"  - umesto "Crvene lubenice"  postaje "Crna koalicija" 
Na nemačkoj političkoj sceni javlja se početkom osamdesetih godina jedna nova politička partija, koja je imala u programu zalaganje za ljudska prava, razoružanje i uklanjanja atomskog naoružanja iz Nemačke i Evrope, borbu za uspostavljanje ekološke ravnoteže, sklad čoveka i prirode, itd. Kao vodje se javljaju umereniji učesnici nekadašnjeg studentskog pokreta, kojima se medjutim pridružuju i stariji iskusni političari razočarani u političke vodje, programe ili rezultate političkih partija, kojima su do tada pripadali medju njima se ističu Petra Keli, Joška Fišer, Hajsler, Man i drugi.

Malo ko je Nemačkoj i Evropi u proleće 1985-te godine računao sa nekim ozbiljnim rezultatima nove partije na predstoječim izborima u Nemačkoj i za Evropski parlament. Medjutim, predstavnici “Zelenih” postizu neočekivano značajan uspeh, ne samo u Nemačkom, već i u Evropskom parlamentu dobivši više glasova, čak i od više decenija stare umerene liberalne partije centra FDP - Genšera.

Po ulasku u parlament počinje da se širi uticaj Zelenih u Nemačkoj i Evropi i predstavnici ove partije, rado su vidjeni gosti u svim evropskim zemljama. Od studentskih pokreta sa kraja šezdesetih godina prošlo je dosta vremena u kome su vlasti, ali i organizacije mladih, studentske i gradjanske inicijative naučile dosta. Mladi pre svega, da se državni režimi ne mogu menjati silom niti osvajati demokratske slobode, već samo političkom borbom i takozvanom gradjanskom neposlušnošću, što je izraz za blaže oblike protesta, preformanse, prikupljanje peticija i potpisa za i protiv odredjenih problema, političara i političkih odluka vlasti. Državne strukture shvataju da moraju pažljivo motriti na “mlade” i pripremiti se za nove oblike političke borbe sa doraslim protivnikom, koji ne samo da ima političke ambicije, nego i rezultate, kao naprimer u Nemačkoj. Na njihovom čelu sada su mladi političari sa obrazovanjem i iskustvima koja nadmašuju klasične konzervativne nemačke političke lidere. Jedna od njih je Petra Karin Leman čija se majka u njenoj ranoj mladosti preudala za američkog oficira stacioniranog u Nemačkoj, Džona E.Kelija koji se sa porodicom 1959. godine vraća u Ameriku. Petra Kali u Vašingtonu završava višu školu, a zatim 1970. godine studije Političkih nauka na univerzitetu u Vašingtonu sa titulom studenta generacije i deset najboljih u istoriji univerziteta. Na fakultetu tokom studija postaje član Studentskog saveta, drži predavanja i političke seminare i uzima učešće na demonstracijama protiv rata u Vijetnamu i rasne diskriminacije. 1968. godine se angažuje u predsedničkoj kampanji tima predsednika Kenedija i Hjuberta Hamfrija. 1972 godine Petra se vraća u Evropu gde na univerzitetu u Amsterdamu dobija master diplomu i istovremeno status asistenta na Evropskom institutu i Direkciji Evropske zajednice u Briselu.

Tokom deset godina rada u administraciji Evropske zajednice napreduje u službi, osniva razne gradjanske inicijative za gradjanska prava, ekologiju i mirovna pitanja u mnogim zemljama Evrope, ali i Japanu i Australiji. Petra 1979. godine istupa posle pet godina iz opozicione partije SPD i postaje jedan od suosnivača partije “Zelenih” i sa Augustom Hajslerom i Norbertom Manom postaje jedan od tri predstavnika Zelenih u Nemačkom parlamentu. 1982 dobija alternativnu Nobelovu nagradu zbog svojih aktivnosti na mirovnim inicijativama, a godinu dana kasnije prestižnu nagradu “Žena godine 1983” američke feminističke organizacije “Žene za mir “ .


          
                   Petra Keli u Beogradu na tribini  SKC, posle koje je proterana iz SFRJ


U narednim godinama ulazi u Bundestag, kao pobednik sa liste “Zelenih Bavarske” i potom u dva mandata na saveznim izborima ulazi direktno u nemački parlament , sve do 1990 godine. Posle 1990 godine ima problema za podrškom u stranci, ali zato veoma zapažene aktivnosti bukvalno po čitavom svetu, od Tibeta, do Australije, Moskve u najrazličitijim akcijama. Konačno se pokazuje da joj je individulna aktivnost mnogo produktivnija nego timski rad, pa se spominje i kao kandidat za Nobelovu nagradu. Medjutim, 1. oktobra 1992. godine biva u kući u Bonu otkriveno telo Petre Keli, koja je prema saopštenju policije najmanje tri nedelje ranije ubijena metkom u glavu od svoga nevenčanog supruga Gerda Bastijana, koji je potom i sam izvršio samoubistvo. Ostalo je potpuno nerazjašnjeno, da li je Petra bila saglasna sa takvim krajem, jer je ubijena u snu, kako navodi policija, a nije nadjen ni jedan dokument koji bi ukazao na motive i razloge samoubilačkih namera u trenutku, kada se nalazila na vrhuncu svojih aktivnosti i uspeha.

Zanimljivo je da je Petra Keli s Gerdom Bastijanom u okviru svog političkog angažovanja u podržavaju svih mirovnih inicijativa i pokreta , predlažući lokalne i regionalne ekološke programe, inicijative za razoružanje i mirovne akcije, u jesen 1985-te godine, bila u Jugoslaviju, gde na Medjunarodnoj političkoj tribini Studentskog kulturnog centra u Beogradu, drži predavanje i izražava podršku studentskom protestu protiv tada aktuelnog Zakona tkz. “Verbalnom deliktu”, zbog koga su tih godina diskriminisani ili osudjeni mnogi intelektualci, novinari i mediji u Srbiji i Jugoslaviji. Njihov domaćin u Beogradu je tada bio mladi asistent univerziteta Zoran Djindjić, koji je bio i prevodilac na tribini Studentskog kulturnog centra. Tada su Petra Keli i Gerd Bastijan odgovarali na mnoga pitanja prisutnih studenata, profesora i novinara, koju priliku je Keli iskoristila da kritikuje politiku tadašnjeg Predsednika Nemačke Helmuta Kola , praveći igru reči sa njegovim prezimenom, koje na nemačkom znači kupus( Kohl ).
Keli je osudila Zakon o medijima nazvavši ga anahronim i nedemokratskim, koji se guši slobodu mediju i ugrožava novinare. 


             
                   Petra Keli , Zoran Djindjić i Gerd Bastijan na tribini u SKC - u 1984 god.


Zanimljivo da je tom prilikom Zoran Djindjić bio za javnost praktično anonimac. Rezultat ovog gostovanja je proterivanje iz Jugoslavije Petre Keli kao “Persone non grata” i Bastijana, sa kojima se u Nemačku vratio i Djindjić. Mada još i par godina docnije nije bilo jasno koje je političke orijentacije, Djindjić je tokom boravka u Hamburgu u Nemačkoj bio blizak radikalnim studetskim liderima medju kojima i Jozefu Fišeru, redovnom učesniku demonstracija, protiv koga je dugo vodjena istraga povodom prebijanja i smrti jednog policajca u pohodu anarhista i najrazličitijih grupa demonstranata na jednu atomsku centralu u blizini Hamburga. Djindjić je u vreme boravka u Hamburgu imao tesne kontakte sa liderima najrazličitijih studentskih organizacija uključivši i anarhiste i prisustvovao ili učestvovao u mnogim demostracijama.

            

                      Jozef Joška Fišer za vreme studentskih dana i vremena protesta


Dvoje od tadašnjih studentskih lidera Keli i Fišer napredovali su najviše u političkom svetu i docnije su Djindjiću, kao članovi nemačkog parlamenta, a Fišer kao ministar u Vladi predsednika Šredera (SPD) dosta pomogli u afirmaciji i ličnoj promociji Djindjića, van granica Jugoslavije. Medjutim i sam Djindjić je krajem osamdesetih godina bio dosta aktivan u Nemačkoj u smislu promovisanja Jugoslovije, ali i srpskih nacionalnih interesa u nemačkoj javnosti. Vrlo često je gostovao na televiziji i u takozvanim panel diskusijama vrlo se agilno i uspešno suprotstavljao agresivnim predstavnicima hrvatske emigracije.

Podpisnik, kao svedok dogadjanja u Nemačkoj osamdesetih godina i srpski intelektualci u ekonomskoj emigraciji okupljeni oko Srpskog kulturnog foruma, pamte istupe Djindjica u medijima i na televiziji, vrlo rečitog i ubedljivog, koji je praktično bio jedini medijski visoko kotirani srpski intelektualac. U nekim nastupima na televiziji (RTL) čak su mu docnije blago zamerali, da je srpski nacionalista, koliko je oštro branio srpske nacionalne interese. Ostaje medjutim nejasna njegova bliskost zvaničnim vlastima Jugoslavije u Nemačkoj i prijateljstvo sa našim diplomatama u Bonu i Hamburgu. Povremeni dolasci i nastupi jugoslovenskih intelektualaca iz zemlje (Radomir Smiljanić, Vuk Drašković, Bećković i drugih) za razliku od prijema kod srpske publike, nisu imali u nemačkoj javnosti praktično nikakvog publiciteta, za razliku od Djindjića. Izvesno da je pomoć nekadašnjih kolega ili saboraca bila velika i uspešna. Uostalom to se pokazalo i dosta kasnije, tokom NATO bombardovanja Jugoslavije 1999. godine, kada je Djindjić boravio u Nemačkoj i bio vidjen gost kod mnogih političara, ne samo kod “Zelenih” već i iz vladajuće SPD partije i može se reći kod ličnog prijatelja Jozefa Joške Fišera - ministra spoljnih poslova.

Medjutim, važno je ipak spomenuti ponovo Gerda Bastijana ne samo kao političkog saradnika i intimnog saputnika Petre Keli, već kao značajnu figuru koja je pomogla u razvoju partije Zelenih. Bastijan 24 godine stariji od Petre Keli general sa tri zvezdice, (bivši pripadnik Vermahta) nekadašnji načelnik Generalštaba Bundesvera se povukao sa svih funkcija osamdeset druge godine, zbog sukoba i pritisaka pripadnika tajne neonacističke organizacije u Bundesveru pod nazivom “Hiag”. Docnije kao bivši komandant 12. oklopne divizije NATO stacionirane u Nemačkoj, iz protesta konačno istupa iz armije, kada je objavljen plan razmeštanja američkih raketa srednjeg dometa sa atomskim glavama u Nemačkoj.
 
Sa ovim gestom uz pomoć “Zelenima” Bastijan izlazi na političku scenu, a “Zeleni” predvode mirovne inicijative i demonstracije i stiču sve veću popularnost kod birača. Kao član konzervativne CSU Bastjan se povlači iz te partije i sve do 1986, ostaje samostalni poslanik u Bundestagu, dajući glas predlozima i inicijativama “Zelenih” u Parlamentu. 1985. godine Bastijan je napustio suprugu i dvoje dece i seli se u elitni deo Bona “Tanenbuš”, u idiličnu kuću u kojoj živi sa Petrom Keli sve do misteriozne smrti 1992 godine. Da spomenemo ponovo izjavu nekadšnjeg sekretara CDU Hajnera Gajslera, koji je izrekao sada već poslovičnu često ponavljanu izreku :

“Zeleni su postali ekološko-marksistička radikalna opoziciona partija i za mene je jasno, da su komunisti preuzeli vlast u ovoj partiji. “ Oni su kao lubenica, spolja zeleni – unutra crveni ”, rekao je Gajsler. Medjutim, da se u ovoj partiji dosta promenilo posle dve decenije na političkoj sceni Nemačke, gde se vrlo stameno zadržavaju na 5 do 7 procenata biračkog tela, pokazalo se njihovom apsolutnom podrškom Kancelaru Šrederu u nemačkom parlamentu, kod odlučivanja da se odobri vojna agresija na Jugoslaviju u okviru NATO-a.
Medju najvećim pristalicama ovog predloga je bio niko drugi već ministar spoljnih poslova “ novodno zeleni” Jozef Joška Fišer, koji se najagilnije sa ministrom odbrane Šarpingom zalaže da, suprotno nemačkom ustavu, nemačka armija uzme učešće u vojnoj agresiji na neku zemlju, prvi put posle Drugog svetskog rata. Uprkos glasovima protiv iz krila ove partije pokrajina nekadašnje Istočne Nemačke i dubokoj podeli u rukovodstvu, zahvaljujući Fišeru i partiji Zelenih, Bundestag sa neznatnom većinom donosi odluku, da se Nemačka uključi u napad na Jugoslaviju. Time je potpuno promenjen imidž ove partije na nemačkoj političkoj sceni i partija se daleko udaljila od svoje osnivačke deklaracije i prvih desetak godina rada.

/Nastavlja se /



Podelite ovaj članak
Reddit! Del.icio.us! Mixx! Free and Open Source Software News Google! Live! Facebook! StumbleUpon! TwitThis Joomla Free PHP