Joomla ServiceBest Web HostingWeb Hosting

Članovi : 110504
Sadržaj : 8327
Broj pregleda : 6746957
Ko je na sajtu?
Imamo 64 gosta na mreži

GREGORIJANSKI GLOBALISTIČKI KALENDAR


09.01.2013 / ree-Akademediasrbija

Ognjen Vojvodić

Uvođenje novog kalendara izvedeno je kao nastojanje papizma da i reformom kalendara objedini Zapadnu crkvu...

“Hrišćani koji se pridržavaju gregorijanskog kalendara sjutra slave Badnje veče”; “hrišćani koji slave po gregorijanskom kalendaru sjutra slave Božić”; “sve hrišćanske crkve koje su usvojile gregorijanski kalendar sjutra će održati bogosluženje” – takvim se medijskim misionarenjem na javnim medijskim servisima Srbije i Crne Gore već 20 godina najavljuje rimokatolički božić kao da je po sredi isključivo vremensko-sledstvena, formalno-religijska razlika proslave istovetnih, vjerskih, papsko-protestantskih praznika u odnosu na pravoslavne – tim istim ateističkim rječnikom-pojmovnikom nazvanih svetkovinama “hrišćanskih vjernika i crkava koje se pridržavaju Julijanskog kalendara i istočnog obreda”.

Naime, takvom medijskom metodologijom se vjerski nedovoljno obrazovanim pravoslavnim Srbima u Srbiji i Crnoj Gori (ali srećom ne i u Republici Srpskoj) želi nametnuti pogrešna predstava hrišćanske vjere – to jest, da između Pravoslavne Crkve, rimokatolika i protestanata, nema suštinske, duhovne i dogmatske razlike, osim vremensko-kalendarske i geografsko-astrološke. Zapravo, da pravoslavni, rimokatolici i protestanti poštuju ista duhovna načela, imaju dogmatski i kanonski utvrđene iste istine vjere, te da je pravoslavlje sa rimokatolicizmom u svemu isto osim u neusaglašenosti kalendarskih rokova.

Shodno tome, pravoslavni vjernici se mogu prepustiti i religioznim evroatlanskim integracijama da u procesu političke tranzicije pređu i na drugi crkveni kalendar, da nas uz ostatke jednopartijske prošlosti prođe i pravoslavlje, da se učlanjenjem u političko-ekonomske institucije Evropske unije učlanimo i u religioznu uniju novog-starog papsko-protestantskog poretka.

Savremena propaganda novokalendaraca o globalnom jednokalendarstvu podilazi najprizemnijim čovjekovim porivima: ukazuje na zakone prirode, progresa, volju većine, svijeta, drugovjernih, nevjerujućih – a na prvom mjestu vjerski ravnodušnih. Pitanje crkvenog kalendara se svodi na drugorazredno političko pitanje, sa bogoslovsko-istorijskog na nivo naučno-beležničkog dogovora, stvar političke odluke, stav javnog mnenja. Pitanje gregorijanskog kalendara se više ne postavlja ni kao navodna potreba uvođenja vremenski navodno tačnijeg merenja vremena, već kao demokratsko pitanje, stvar principa većine – određene, poželjne, geopolitičke većine.

A ta premoćna strana za pojedine naše političare i pastire nije pravoslavna Rusija, već evroamerički papsko-protestantski pakt, i one pravoslavne crkve – to jest države – koje su pored prelaska na papski kalendar postale i članice evroatlanskog vojnog pakta. Ohrabreni silom vojno-političke evroatlanske alijanse, kao jedinim argumentom svojih “naučnih” i bogoslovskih tvrdnji, i pukim brojem rimokatoličkih i protestantskih zemalja, kao i pravoslavnih koji su prešli na papski kalendar, pastiri prozelitizma pozivaju pravoslavne Srbe da se pridruže zapadnoevropskom papsko-protestantskom političkom i duhovnom jedinstvu. Pastir progresa poručuje pravoslavnim Srbima: “Ne možemo postavljati, kako ni političke, tako ni vjerske uslove na putu evropske budućnosti”.

POLITIKA PAMĆENJA

Svjedoci smo, zato – u Crnoj Gori, i drugim republikama bivše jugoslovenske federacije – borbe za pamćenje, političke borbe pravoslavnih Srba za svoju kulturu pamćenja, očuvanje istorijskog identiteta, a time i svoje budućnosti. Pored prosvjetne politike aktuelne crnogorske vlasti – prepravljanja istorije i pamćenja – pravoslavnima u Crnoj Gori ne bi trebalo da predstavlja problem razumijevanje pitanja uvođenja gregorijanskog, a napuštanje julijanskog crkvenog kalendara, ako se sete Orvelovih riječi da: “ko kontroliše prošlost, kontroliše sadašnjost, a ko kontroliše sadašnjost, kreira budućnost”.

Jedinstven primjer istorijskog inžinjeringa, naime – arhetip savremenih sistema programiranja društveno-političke svijesti, upravljanja čovjekovim vremenom i životom, ali i prošlošću i budućnošću – predstavlja papska promjena julijanskog i ustanovljavanje novog, računski “tačnijeg”, gregorijanskog kalendara pape Grgura iz 16. vijeka. Riječ je o prototipu savremenih globalističkih programa brisanja “starih” istorija i kalendara drevnih naroda, religija i kultura, i nametanja “novog”, apstraktnog, svačijeg, neistorijskog, u ovom slučaju Grgurovog, papskog projekta pamćenja.

Možemo reći da papsko crkveno otpadništvo iz 1054. dostiže vrhunac promjenom crkvenog kalendara 1582, kao i formalnom negacijom “stare” istorije crkve, raskidanjem ne samo sa “predhrišćanskom”, već i sa predpapskom istorijom. Kao i “filiokve” (filioque – “i sina” – papski je umetak u Simvol vjere, tvrdnja da Bog Sveti Duh ishodi i od Boga Sina, a ne samo od Boga Oca, kako je Crkva ispovijedala od svog početka) i papska promjena kalendara predstavlja demonstraciju papske samovolje i revolucionarnog duha u odnosu na Carigrad, Vaseljenske Sabore i autoritet Predanja Crkve.

Vremensko usklađivanje kalendara je zapravo izgovor i sredstvo, a suština papske promjene kalendara je uzurpiranje prava na određivanje načina računanja vremena – danas bismo kazali medijskog monopola planetarnog opsega na nametanje politike pamćenja: učitavanja prošlosti, kontrolisanja sadašnjosti i kreiranja budućnosti. Tačnije računanje vremena je povod, a uzrok kalendarskog spora je prozelitska namjera prilagođavanja pravoslavnog rimokatoličkom i zapadnoevropskom računanju istorije, a ne vremena – to jest pogleda na prošlost, a time i puta u budućnost.

Zapravo, pitanje promjene kalendara jeste da li ćemo preći na tuđi, a ne i tačniji kalendar, priznati papsko a odreći pravoslavno shvatanje povesti, to jest priznati rimskog biskupa – koga je pet vjekova prije toga pravoslavna crkva anatemisala kao otpadnika – za arbitra u određivanju kalendara. Hoćemo li prihvatiti “novu”, a odreći svoju istoriju, prihvatiti “nove” istorijske, religiozne i političke autoritete surogata sabornosti, i ući u zajednicu oko drugih i tuđih istorijskih ličnosti, djela i događaja.

Politički smisao odnosa julijanskog i gregorijanskog kalendara nam se otkriva i u sukobima starih i novih – to jest istorijskih i političkih – nacija na prostorima bivše Jugoslavije, koji jeste posredan, ali i neposredan nastavak geopolitičke strategije vatikanske zapadnoevropske politike. Građanskom ratu u SFRJ prethodio je decenijski sukob geopolitičkih projekata avnojskih republika i pokrajina, novih etnogeneza i istorija – to jest, novih istorijskih kalendara. I kao “osamostaljene” državne cjeline, avnojske nacije i dalje medijski promovišu nove istorijske kalendare, tako što se na javnim medijskim servisima svakodnevno, prije ili poslije državnog dnevnika, emituju pregledi političkih, nacionalno-istorijskih kalendara, ističu datumi revidirane nacionalne istorije i beleženja vremena, učitava novo pamćenje – suprotno “starom”, srednjovjekovnom, pravoslavnom, pa i samoj istoriji.

Uz to, stogodišnje jugoslovensko nasleđe vanistorijskog i vanreligioznog bratstva i jedinstva, u dušama jugoslovenskih naraštaja relativizovalo je i vjersko. Pokoljenja odvojena od svoje lako prelaze na tuđu i “novu” istoriju, na novi i tuđi kalendar. Generacije odrasle u socijalističkom kultu neopozivog, inovjernog i inoplemenog vođe, lako prihvataju kult “nepogrešivog” rimskog poglavara, univerzalnog svjetskog “tate”, kao surogat izgubljenog nebeskog očinstva, a njegov kalendar kao surogat odbačene istorije otaca.

O političkom smislu uvođenja papskog kalendara svjedoči i revolucionarna istorija. Sve revolucionarne vlade, od francuske jakobinske, do “ruske” boljševičke uvodile su gregorijanski ili vlastite revolucionarne kalendare a ukidale “stari”, julijanski. Zašto bi revolucionarni ateisti odbacivali julijanski, cezaro-paganski, a uvodile papski “hrišćanski” kalendar, osim kao udar na dotle neraskidivu vezu predaka, živih, i još nerođenih?

Nehrišćansku i političku pozadinu uvođenja gregorijanskog kalendara otkriva i novokalendarsko, propagandno izostavljanje Svete Gore, jezgra i mjere pravoslavnog hrišćanskog podviga i vjere, gdje se bespogovorno poštuje julijanski kalendar, a gregorijanski odbacuje kao dio papske prozelitske politike.

Istovremeno, argumentacija novokalendarske propagande ignoriše Rusku pravoslavnu crkvu, kao “skrivenu oazu zakarpatskih Slovena”, što više od svega razotkriva političke namjere novokalendarstva, pošto Gruzijsku, Jermensku i Koptsku crkvu, te Jerusalimsku patrijaršiju, aktivisti novokalendarskog projekta i ne pominju. Zaista, zašto bi areligiozni astronomi brinuli zbog nepreciznosti religioznih kalendara? Neshvatljiva je ateistička panika zbog mimoilaženja pravoslavnih i rimokatolika. Izgleda, da “apolitične” astronome ne zabrinjava “nepreciznost” crkvenog kalendara, koliko činjenica da pravoslavni Srbi vjerske praznike ne slave u zajednici sa rimokatolicima i protestantima, već sa Rusijom i Rusima.

KULT VREMENA

Naivno je zaista misliti da je razlog papske promjene kalendara preciznije računanje vremena, budući da julijanski na 128 godina akumulira grešku od jednog dana ili gregorijanski tu grešku pravi tek na svakih 3.300 godina, i što je približniji tropskoj godini od julijanskog itd. Tako su nažalost mislili i učeni Srbi u Kraljevini Jugoslaviji, nadahnti jugoslovenskim nadistorijskim i nadreligioznim ujedinjenjem, te su na takozvanom Svepravoslavnom kongresu 1922. u Carigradu svijetu kao alternativu nudili Milankovićev najprecizniji proračun.

No, mada je doprinos Milutina Milankovića svetskoj nauci poznat, i priznat u svijetu, kao i njegovi proračuni cikličnih klimatskih promjena na Zemlji, ili njegov Kanon osunčavanja, ustupati mjesto bogoslova jednom fizičaru i kosmologu, da kao astrofizičar arbitrira u pitanjima vjere i vjerskog kalendara pokušajem izjednačavanja pravoslavnog i rimokatoličkog kalendara, uvođenjem u oba dodatne “tačnosti” tipičan je primjer balkanskog pozitivističkog, srpskojugoslovenskog, vanhrišćanskog internacionalizma.

“Vrijeme zemno i sudbina ljudska, dva obraza najviše ludosti”, pisao je vladika Petar Drugi Njegoš, znajući da je još u starom Egiptu miješanje prirodnih nauka i religioznog kulta smatrano odlikom primitivnih religija. Jer čak ni stari Egipćani ili Maje mitsku simboliku svog kalendara nijesu remetili svojim poznavanjem prirodnih nauka, znanjem o cikličnosti kretanja vremena i planetarnog sistema, niti astronomski najpreciznijim vremenskim proračunima, koji ne zaostaju za dostignućima savremene astronomije.

Mitske misterije Majanskog kalendara, proračuni i proročanstava o smaku svijeta, za Maje su se nažalost ostvarili u 16, a ne u 21. vijeku, prekomorskim pristajanjem papskih Konkvistadora i prelata na obale “novootkrivenog” kontinenta. Drevne civilizacije Maja, Asteka i Inka od europskog, papskog “pokrštavanja” i pokolja nije spasila ni savršena astronomija, kao ni druge istorijske kulture potom, potrte pod naletom papsko-protestantske religiozne ideologije, i vojne sile bledolikog čovjekoboga.

Zaista, ima li istinski obrazovanih, dobronamjernih ljudi koji smatraju da su graditelji vizantijskih, arhitektonski savršenih hramova, imali otklon od tehnologije, matematike i fizike, ili da srednjovjekovno bogoslovlje nije razumijevalo prirodu vremena? Poznato je i da pronalazak satnog mehanizma nije zapadnoevropsko dostignuće, već da se koristio znatno ranije u istočnim kulturama – ne zauzimajući, međutim, kultno mjesto, kao na obezboženom i primitivnom Zapadu. Tamo je nažalost postao pokretač i paradigma kulta vremena, koji je zamjenio hrišćanski liturgijski obrazac života. Već u 14. vijeku se na Zapadu to izražava postavljanjem satnih mehanizama na crkvene tornjeve, kao simbolični početak religioznog služenja Vremenu – zapravo, vladavini Vremena, pretočenog u novac.

I mada bi se, u astronomskom smislu, oba kalendara dala prilagođavati tačnijem proračunu vremena, ni u formalno-naučnom smislu to nije svrha kalendara, a kamoli vjerskom. Pri tom, s naučne tačke gledišta, gregorijanski kalendar nema prednosti nad julijanskim, zato što su to kalendari različiti po svojim principima mjerenja vremena. Gregorijanski kalendar okrenut je tropskoj ili sunčanoj godini, a julijanski sinedričkoj ili zvezdanoj godini (usled gravitacionog uticaja Mjeseca sinedrička godina duža je od tropske).

Na žalost, oni koji su pozvani da nas upućuju u problematiku i istoriju crkvenog kalendara, prave ga nejasnim, dodatno ga usložnjavaju ili pretjerano pojednostavljuju, sa istom namjerom da brže uvedu gregorijanski, i što pre oslobode prostor od julijanskog kalendara. Istovremeno, nestručne apologije julijanskog kalendara psihološkim i racionalističkim opravdanjima nanose više štete nego otvorena novokalendarska propaganda.

POMENIK

Valja naime imati na umu da kalendar u crkvi ne služi prvenstveno mjerenju i bilježenju vremena, već ima drugu svrhu i značenje, predmet mu ne budući vrijeme, već istorija. Kao i hrišćanskoj istoriji, početak i središte crkvenog kalendara, mjerenja i određivanja vremena, prošlosti i budućnosti, nijesu početak vremena i svijeta, zakoni kosmosa i prirode, već božanska ličnost Spasitelja, “Koji je Vaskrsao u treći dan, po Pismu. I koji se vaznio na nebesa i sjedi s desne strane Oca”.

Tvorac ne podleže zakonima tvorevine pošto je vanvremen, te vrijeme i kosmos ne orijentišu Crkvu na njenom istorijskom putu. Crkva prati i poštuje Božju volju i zakone, a ne zakone zvijezda, zato kalendarska preciznost i nepreciznost vremenskih mijena za crkvu nema bitan značaj. Određivanje crkvenog kalendara vremenom, putanjama Sunca i Mjeseca značilo bi podređivanje Tvorca tvorevni.

Zemljocentričnost (geocentričnost) u hrišćanstvu nije stoga posledica nenaučnosti, niti je cilj sama po sebi; Zemlja je centar jer se Bog ovaplotio na njoj. Tvorac joj je odredio centralno mjesto tvorevine u svemiru. Zemljocentričnost je posledica bogocentričnosti, kao što je istorija Ovaploćenjem Spasitelja postala hristocentrična. Za istoriju Spasenja nije važno da li se Sunce okreće oko Zemlje ili obrnuto – ko o tome vodi računa osim naučnika? Pravoslavni samo podsjećaju da se Zemlja okreće u pravcu Istoka, ka istoku drugog dolaska gospodnjeg, Velikog suda i Vaskrsenja.

I, kao što hrišćanska istorija nije samo povijest i priča o prošlom, nego Predanje neprolaznog i vječno sadašnjeg, tako i crkveni kalendar nije samo podsjetnik, već pomenik – po kojem se vrše pomeni i podušja, svetiteljima i mučenicima, precima uopšte. Crkveni kalendar je jedinstven kanonizovani pomenik, istorijska čitulja, sveta kanonizovana istorija – duhovni i istorijski, i kao takav jedini pouzdani orijentir u stvorenim i prolaznim kategorijama vremena i prostora.

Izjednačavati stoga kalendarski pomenik pravoslavnih svetaca, djela i podvige mučenika, sa kalendarom papsko-protestantskog prozelitizma, grijeh je prema Bogu i precima, zavjetu predaka i budućnosti potomaka. Naime, poravnavanje pravoslavne sa papskom prošlošću, pravoslavnog sa papskim pomenikom u koji je, krajem prošloga vijeka – upravo kada je srpska Crkva u pravoslavni kalendar upisivala Jasenovačke mučenike – tadašnji papa svečano uvrstio kao “blaženoga” ideološkog vođu projekta genocida nad pravoslavnim Srbima u NDH za vrijeme Drugog svjetskog rata, što je nedavno potvrdio i njegov naslednik, proglašavajući nadbiskupa Alojzija Stepinca za “svetog”.

Novokalendarstvo nije prvenstveno posledica kosmolatrije nevjerujućih, ili panteističkog zanosa povratka prirodi, već prije svega odricanja svoje istorije – još jedan vid otpadništva od vjere čiji je uzrok napuštanje Predanja. Pitanje crkvenog kalendara je pitanje crkvene istorije, sabornosti, nacionalne politike, a na poslednjem mjestu vremena. Pitanje promjene kalendara je pitanje duhovnog opredjeljenja, izbora puta “progresa” ili Predanja, “preokreta” ili pravoslavnog puta predaka i politike pravoslavnog duha.

VASELJENSKI SABOR O KALENDARU

Konačno, valja se podsetiti i da je crkveni kalendar u prvim vjekova Crkve bio ključno pitanje liturgijskog života. Odmah po zadobijanju građanskih prava početkom 4. vijeka, naime, Crkva saziva Prvi Vaseljenski sabor 325, na kome je jedno od glavnih pitanja bilo rješavanje nedoumica u vezi sa kalendarom – Pashalnog spora. Pošto je većina Crkava na Istoku Vaskrs praznovala kad i starozavjetni Jevreji svoju Pashu – što je narušavalo jedinstvo Crkve i bilo u suprotnosti sa Novim zavjetom, smislom Hristove žrtve iskupljenja i Vaskrsenjem – Sabor je svojom odlukama pre svega podržao i utvrdio jedinstvo Crkve, i njeno vjersko učenje.

O vremenu praznovanja odlučeno je tako da svi hrišćani proslavljaju Vaskrs u isto vrijeme i Sabor je osudio hrišćane koji su Vaskrs slavili kad i Judeji Pashu. Crkveni oci složili su se da se Vaskrs ne slavi prije starozavjetne Pashe, ili istovremeno – to jest da Pasha ne smije biti prije i istovremeno sa Vaskrsom, pošto je Vaskrsenje ispunjenje starozavjetnih proroštava i same Pashe, tako da je besmisleno i bogohulno slaviti starozavjetne praznike, a posebno prije ili istovremeno s Vaskrsom.

Sabor se dakle bavio dogmatskim elementima kalendara, a o vremenu i načinu praznovanja hrišćanskih praznika odlučivano je u odnosu na drugovjerne Jevreje, a ne pre svega uzimajući u obzir vremensku tačnost kalendara. U četvrtom vijeku, međutim, Crkva je bila jedinstvena – pravoslavna, a rimski patrijarh stajao pod krunom pravoslavnog Vasilevsa – Cara u Carigradu – dok je “praznovanje u isto vrijeme” – jedinstvo u Pravoslavlju – podrazumijevalo tada jedini postojeći, julijanski kalendar. Jer, kao u četvrtom vijeku kada je bilo presudno razlučiti se od starozavjetnog vjerovanja Jevreja, ili arijanskog učenja osuđenog na istom Saboru, danas se iz jednakih razloga ne smijemo miješati sa rimokatoličkom i protestantskom kalendarskom ili liturgijskom zajednicom.

Na nesreću, mnogi današnji bogoslovi navode odluku Prvog vaseljenskog sabora u iskrivljenom smislu, ne razumijevajući, ili prećutkujući i ne hoteći da pojasne smisao saborske odluke, već je tumačeći logikom i doktrinom globalizma, poravnanja kulturnih i religioznih razlika – iako je ona bila upravo suprotno: ukazivanje na vjerske razlike, razdvajanje religioznog smisla od besmisla.

Predočimo i to, u vezi takozvanog Svepravoslavnog kongresa 1923, na kojem je nametnuti patrijarh Meletije, “istočni papa” kako ga je nazivao Sveti Justin Popović, počeo sprovođenje papskog kalendara, da se Grčka tada nalazila u gorem položaju nego 1453, kada je pred pad Konstantinopolja tadašnja EU uslovljavala vojnu pomoć priznavanjem papstva. Arhimandrit Justin Popović je u predstavci Svetom arhijerejskom sinodu Srpske pravoslavne crkve, od 7. maja 1977. pisao: “Pitanje pripremanja i održanja novog ‘Vaseljenskog Sabora’ Pravoslavne Crkve nije ni novo ni skorašnje u ovom našem veku istorije Crkve. To pitanje je pokrenuto još u vreme nesrećnog patrijarha Carigradskog Meletija Metastakisa, poznatog uobraženog moderniste, reformatora i tvorca raskola u pravoslavlju, na njegovom takozvanom ‘Svepravoslavnom kongresu’ u Carigradu 1923. godine”.

Na kraju, da bismo još bolje razumijeli cijelu rimokatoličku ujdurmu sa pokušajem nasilnog ili prevarnog preumljenja istinski vjerujućih, podsetimo se i da je papa Grgur 13. (1502–1585), poglavar rimske crkve od 1572. do 1585, mada najpoznatiji po promjeni kalendara, bio izuzetno aktivan političar i prozelita. Naime, uvođenje novog kalendara izvedeno je neposredno poslije Reformacije, kao nastojanje papizma da i reformom kalendara objedini Zapadnu crkvu, podijeljenu protestantskom reformacijom. Možemo reći, stoga, da smo imali sreće što smo u tom vremenu bili pod igom osmanskog ropstva – istorijski gledano, manjim zlom od papskog “pokrštavanja”.

Podsjetimo se naime sudbine Hugenota, protestanata u Francuskoj i njihovog uništenja započetog u Vartolomejskoj noći 1572, na praznik Svetog Vartolomeja. Ubijanje preko 10.000 Hugenota trajalo je šest sedmica, a pomagao ga je – poput pape Pija 12. tamanjenje Srba u NDH, u Drugom svetskom ratu – upravo papa Grgur 13. Poslije pokolja, preostali Hugenoti su se razbježali diljem svijeta, jedna grupa pobjegavši čak na bezmalo tek otkrivenu Floridu – da bi ih španjolski konkvistadori i tamo, nakon njihove predaje, sve pobili, našta je krvnicima papa Grgur 13, uputio slijedeće reči:

“Mi se radujemo što ste oslobodili svijet od tih bijednih jeretika”, blagoslovivši i taj krstaški poduhvat kao mnoge prije, i poslije.

/ Napis priredilo Uredništvo Srpskog lista /



Podelite ovaj članak
Reddit! Del.icio.us! Mixx! Free and Open Source Software News Google! Live! Facebook! StumbleUpon! TwitThis Joomla Free PHP